Boos. Heel boos.

Vanavond, kwart voor acht precies, werd ik gebeld door een anoniem nummer. Er zijn zekerheden in het leven: achter een anoniem nummer dat om kwart voor acht exact belt, zit mijn Moeder. Alleen de woensdag was erg a-typisch. Het kwart-voor-acht-anoniem-nummer-telefoontje vindt standaard op maandag plaats, een enkele keer, wegens feestdagen of andere verstoring op dinsdag. Maar als het op maandag al was, dan niet op woensdag.

Nu dus wel.

En ja, het was Moeder. Zij begon met een verontrustende mededeling: ze had iets heel doms gedaan en dat had verschrikkelijke gevolgen. Ik slikte net op tijd in dat ik wel terug zou bellen omdat ik wegens erg laat thuis net een visje in de pan had gelegd en dus zo aan tafel zou gaan.

Dit had ze te vertellen.

Ze zat vanmorgen in de woonkamer te lezen toen er heel hard op de achterdeur werd gebonkt. Eerst negeerde ze dat, alleen hield het aan en is ze toch maar gaan kijken. Er stond een keurige meneer, zei ze, die vertelde dat er in de buurt aan gasleidingen werd gewerkt, dat daar iets mis was gegaan en dat het bepaald niet onwaarschijnlijk was dat haar huis zou ontploffen. Weer eens wat anders in Groningen, meestal verzakken ze door gas. De keurige, behulpzame meneer, stelde voor dat mijn Moeder snel het geld dat ze in huis had in een tas zou stoppen, misschien ook andere kostbaarheden, sieraden of zo.

En mijn Moeder deed dat.

De behulpzame meneer stelde ook voor dat ze haar portemonnee in die tas zou stoppen, maar die zat al in een tas, en die hing om haar hals, dus daar zag ze de noodzaak niet zo van.

Nieuw voorstel: kranen opendraaien. Niet alleen in de keuken, ook boven. Bij nader inzien begreep mijn Moeder ook niet helemaal waarom je in een huis dat op ontploffen staat als meer-dan-negentig-jarige nog de trap opklimt om een badkamerkraan open te draaien, maar dat was achteraf. Even achteraf bedacht ze dat ze de keurige meneer toch om een legitimatie had moeten vragen.

Toen ze beneden kwam was de keurige meneer verdwenen, net als de boodschappentas. Mijn Moeder, die gelukkig een positief beeld heeft van de mensheid, dacht dat hij wel in de tuin op haar zou staan wachten, of de tas buiten had gezet en omwonenden aan het waarschuwen was, omdat die toch ook van die dreigende ontploffing last zouden kunnen hebben. Nee, natuurlijk. Keurige meneer weg, tas weg.

Moeder heeft toen eerst de energieleveranciers gebeld en pas toen bevestigd werd dat er nergens in de buurt gewerkt was de politie, die gelukkig snel kwam maar natuurlijk ook niets meer kon doen. Toch niet zo keurige meneer en boodschappentas waren al zeker een half uur weg.

Er zijn lichtpuntjes. Dat Moeder haar eigen tas bij zich had, zodat niet al haar huishoudgeld verdwenen is, dat ze haar bankpasjes en paspoort gewoon heeft. Dat de keurige meneer geen geweld gebruikt heeft, en naar het zich laat aanzien niet meer heeft meegenomen dan wat er in de boodschappentas zat, geld en wat kostbaarheden. Jammer van de erfenis, zeggen we dan, maar het is maar materie.

Mijn Moeder is boos. Op de toch niet zo keurige meneer en op zichzelf, want achteraf gezien… En ik ben boos op de keurige meneer, die een 91-jarige berooft. Nou ja, ik was ook boos geweest als het een 81-jarige had betroffen, of een 71-jarige, al wordt het in mijn ogen misselijker naarmate het slachtoffer ouder is.

Als ik zo’n verhaal in de krant lees, dan denk ik wel eens, domme bejaarde, wie trapt daar nou in? Mijn Moeder denkt dat nu ook van zichzelf. Ik heb een poging gedaan haar ervan te overtuigen dat het, hoewel dom, toch ook wel erg begrijpelijk is. Stiekem weet ik niet wat ik zou doen als iemand met zo’n verhaal bij de achterdeur stond. Als je het overtuigend genoeg brengt? Nou ja, dat gas, daar zou ik in mijn gasloze wijk vermoedelijk niet intrappen.

Nog één Lichtpunt. Het lijkt er nu op dat mijn Moeder alleen boos is, en niet bang. Ik zou nóg veel bozer worden als ze de laatste jaren (want laten we eerlijk zijn, als je 91 bent is de kans gering dat er meer jaren voor je zitten dan achter je) bang zou zijn in het huis waar ze nu al meer dan vijftig jaar woont.

 

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin
3 comments on “Boos. Heel boos.
  1. Valery kolk schreef:

    Ernesto sterkte met je moeder. Ik hoop dat het akkefietje niet alsnog vervelende gevoelens voor haar krijgt. Ik ben ook boos. Kutlui!

  2. Pauline schreef:

    Diep verontrustend dat er dus iemand rondloopt die serieus op een dag denkt: “Weet je wat? Ik ga bij een 80-plusser aanbellen en haar met bangmakerij van al haar kostbare spulletjes beroven.”

    Tegen dit soort mensen kun je je alléén wapenen als je zelf ook op dergelijke ideeën kunt komen. Het siert haar dus idat ze er intrapte, druk haar dat maar op haar hart. ❤️

    Ik hoop dat de boosheid van je moeder niet alsnog omslaat in angst, Ernestine. Zó erg als je je niet meer veilig voelt in je eigen huis.

    Sterkte en liefs van mij! X

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: