Onder de wol

Hoewel Echtgenoot gewend is aan rondslingerende bolletjes garen en haak- en breinaalden keek hij toch een beetje verbaasd toen ik hem vertelde dat ik twee dagen naar de Brei- en Haakdagen zou gaan. Een, vooruit, maar twee?

Ergens de afgelopen paar jaar veranderde mijn haak/breipraktijk van het maken van iets, naar kijken hoe je iets maken kunt. Er rollen nog steeds wel theoretisch bruikbare objecten van mijn naalden, maar vaker dan ooit zijn het probeersels, onduidelijke lapjes met rare vormen. Ik denk dat bijna geen niet-handwerker de attractie daarvan kan zien. En dan zijn er boeken. Helaas kan ik niet alles digitaal en ongezien mijn laptop binnensneaken. Een patronenboek is te begrijpen, een naslagwerk als ’54 manieren om op te zetten en af te kanten’ dan weer niet.

Gelukkig heeft Echtgenoot op zijn beurt ook weer een hobby waarvan ik wel snap dat je het doet, maar niet dat je er boeken over leest.

Gisteren heb ik een poging gedaan uit te leggen wat het eigenlijk was, zo’n Brei- en Haakdag. En vandaag opnieuw. Kennelijk was het de eerste keer niet helemaal gelukt.

Op zo’n dag draagt iedereen haar mooiste trui, vest, omslagdoek. Dat alleen al is leuk – zoveel vrouwen (en een enkele man) die trots zijn op hun producten, die ze willen laten zien aan anderen van wie ze zeker weten dat ze begrijpen hoe knap het is wat ze gedaan hebben. Dat ik dan zodra ik over de drempel ben mezelf voorneem nooit, nooit meer een brei- of haaknaald vast te houden – vooruit, behalve voor pannenlappen -, dat is een te verwaarlozen neveneffect.

Vandaag maakte ik me er al helemaal geen zorgen meer over. Per slot van rekening verdween het gevoel direct toen ik de hal inliep. Eindeloos veel stands, met eindeloos veel prachtig garen dat erom smeekte gebreid te worden. Handgeverfd, ecologisch geproduceerd, gerecycled, rasspecifiek, met bijzondere materialen – en met standhouders die uitstralen dat ze van hun producten houden en liefst alles wat ze erover weten met hun klanten willen delen. Of ze nou kopen of niet, als de liefde maar overgedragen wordt.

Ik ben dus verliefd geraakt op prachtige wol van Wensleydale en Bluefaced Leiscester (voor de niet-kenner: dat zijn verschillende merken schaap), op wol die gemengd wordt met brandnetel, stinkdier of tibetaanse yak, op zeealgenzijde. Een verliefd mens wil graag zo lang mogelijk in de buurt van het object van haar liefde zijn, en aangezien ik niet alles mee zou kunnen nemen, al zou ik het willen, was een tweede dag noodzakelijk. Mooie bijkomstigheid: tijdens een ‘garenproeverij’ kreeg ik staaltjes van verschillende prachtproducten mee naar huis. Ik kan het allemaal aanraken!

Maar ook omdat er veel meer te doen viel dan niet al opzichtig kwijlend van hebberigheid langs de kramen te struinen. Er  waren lezingen – ik volgde die over visserstruien (Stella Ruhe) en de Friese floddermuts (Gieneke Arnolli), die van breiwerk cultuurgeschiedenis maakten. Er waren korte workshops – ik leerde technieken die ik niet meteen waar dan ook zal toepassen, maar die juist daarom leuk waren om eens uit te proberen. En dat gaat altijd een stuk beter met een juf of meester naast je dan via YouTube. Althans, ik ben altijd al 23 gratis filmpjes verder voor ik er eentje tref waar a) de techniek helder wordt uitgelegd en b) de opname van dien aard is dat je ook ziet wat je doen moet. Het is ook, vind ik, knap frustrerend om te denken dat je precies doet wat de juf op het filmpje doet terwijl je toch een heel ander resultaat krijgt. Andere uitleg krijg je niet. Ja, je kunt op zoek naar een ander filmpje, maar dan ben je er zo weer 23 verder. Voor een techniekje dat ik alleen maar even wil uitproberen is dat ver voorbij mijn frustratietolerantiegrens.

En wat ik dan geheel gemist heb waren de lezingen van gastontwerper Isabell Kraemer, die speciaal voor deze dagen een trui ontworpen heeft die hoog op mijn verlanglijstje staat. En die, begreep ik, voor een van de garens waar ik verliefd op ben gaat ontwerpen, zodat er nog meer hoog op mijn verlanglijstje komt te staan.

Nee, ik geloof niet dat ik Echtgenoot overtuigd heb. Maar ach, ik ben thuisgekomen met zoveel inspiratie, zoveel mooie gesprekken en zoveel zin om meer onderzoek te doen, naar technieken, naar trends, naar nieuwe manieren om de traditie in te zetten, dat me dat niet zoveel kan schelen. Er is nog alleen een klein akkefietje met tijd…

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin
6 comments on “Onder de wol
  1. Helen Berlijn schreef:

    Weer leuk om te lezen Ernestine!

  2. Marry schreef:

    Ik vond de garenproeverij vrijdagmorgen óók super, genieten van al dat moois. Ik ben aangeschoven bij de presentatie (want zo mag je het bespreken en tonen van al die mooie truien) van Isabell Kraemer wel noemen. Isabell liep al pratend met een stapel truien de zaal uit om, iets te laat, het woord te geven aan Stella Ruhe. Wat een boeiend spreekster en wat een werk is er al verzet om al die visserstruien in kaart te brengen .. eigenlijk kwam ik op 1 dag wat tijd te kort… ik begrijp je state of mind goed…

  3. Hermi Goossen schreef:

    Wat achrijf je toch levendig Enerstine, ik heb niks met breien en wol, maar heb je verhaal met belangstelling gelezen!

  4. Ans Kamer schreef:

    Lekker het sfeertje bij je geproefd, Ernestine! Ik begrijp je helemaal, een geluk dat het twee dagen waren, anders kom je zelfs in de verleiding om nóg een dagje….Ik ben gelukkig herstellende van een ernstige ziekte, maar nog niet fit genoeg voor de breidagen, helaas. Door jouw verhaal was ik er toch eventjes enne: drijfhout van Isabell is goed te breien: het vlot lekker want, een voordeel: ik heb even tijd genoeg😇

  5. Atelier Rosan schreef:

    Wat leuk dat je haast precies verwoordt wat ik ook ervaren heb op de Nederlandse Breidagen! Het was voor mij de eerste x dat ik het bezocht en volgend jaar ga ik er ook een tweedaagse van maken, denk ik… Even nadenken wat ik mijn man dan kan laten doen…. 🙂

  6. chrisje schreef:

    Ik kon er deze keer niet bij zijn in Zwolle, ik reis dan ook vanuit het verre België.
    Een treinreis ondernemen van 3 uur per traject, je moet wel gek zijn (volgens manlief).
    Maar ik kan je perfect begrijpen: de inspiratie die je daar opdoet is niet te beschrijven.
    Met een hoofd vol ideeën en een zak vol prachtige wol en informatie keer ik altijd gelukzalig terug naar huis. Een treinreis van 3 uur is dan ook ideaal om alles even te laten bezinken.
    Ik hoop voor de volgende editie weer paraat te zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: