Breien in het openbaar

Eigenlijk kan ik me niet herinneren dat ik ooit niet heb kunnen breien. Nu moet ik toegeven dat ik een alleszins beroerd geheugen heb, ik kan me van heel veel dingen niet herinneren dat ik het ooit niet heb gekund, terwijl toch volstrekt duidelijk is dat ik niet als wandelaar en lezer uit de baarmoeder opdook. Maar van veel dingen kan ik me wel herinneren dat ik het geleerd heb, of dat ik het ooit voor de eerste keer deed, en dat wijst er toch op dat ik ooit niet heb kunnen fietsen of zwemmen, om maar iets te noemen.

Mijn eerste herinnering aan breien is een dispuut met de handwerkjuf in de eerste klas, over hoe je je breinaalden vast moet houden. Ik, verder volgzaam en verlegen meisje, had daar een uitgesproken mening over. De manier van de juf vond ik onmogelijk krampachtig. Ook moest ik de steken opzetten op een manier die ik niet gewend was. Ik geloof dat ik de laatste strijd verloren heb en de eerste gewonnen.

Toen ik zes was kon ik dus insteken en draadjes omslaan en doorhalen en af laten gaan. Om diverse redenen kan aangenomen worden dat mijn Moeder anderhalf jaar geen tijd had gehad om mij wat dan ook te leren, dus dat ik vier, misschien net vijf moet zijn geweest toen ik voor het eerste breinaalden in mijn handen had.

Afijn, in meer dan vijftig jaar heb ik ook meer dan eens in het wild gebreid, buiten de veilige beschutting van mijn muren. De laatste tijd doe ik dan nu en dan ook in kuddeverband. Soms in ‘mijn’ Schaapskooi, soms bij een Amsterdamse bakker. Misschien is dat op het oog niet de meest voor de hand liggende locatie om te gaan zitten breien, maar wij deden het, met een kop koffie en een broodje erbij. En onder de bezielende leiding van Loret Karman.

Afijn, wij zaten dus geconcentreerd te prutsen (ik dan) met een babysokje, Duitse rekbare opzetten en jogless striping, toen een meneer binnenkwam. Gelukkig voor de bakker was dat niet de eerste klant die dag, wel de eerste die het nodig vond zich met ons clubje te bemoeien. De meeste andere klanten waren óf bekend met dit maandelijks fenomeen, óf keken even verbaasd en gingen daarna over tot de orde van de dag: een half gesneden volkoren of een zak krentenbollen. Je hoeft ook niet per se van alles wat je ziet iets te vinden.

De meneer wel. We konden voor hem ook wel een trui breien, vond hij. Hoewel zijn vrouw net in Frankrijk de een of andere groene trui gekocht had, in een tint die in 2018 geheel in de mode zou zijn, en dat voor maar €35,-. Hij sloeg daarbij zijn jasje een eindje open, opdat wij de kleur van trui in kwestie konden bewonderen. Ja hoor, prachtig groen. Je vraagt je af waarom wij dan zouden moeten gaan breien, maar het leek erop dat hij vooral het opmeten wel een aardige gedachte vond.

Wat later, hij was al weer naar het terras verdwenen, kwam zijn vrouw om af te rekenen. Dat is emancipatie, kennelijk, dat mevrouw niet alleen de kleren van de keizer koopt, ook zijn broodjes betaalt. Of ze wilde met eigen ogen ons niet zo heel geheime genootschap bekijken, dat kan natuurlijk ook. Haar insteek was een andere. Die schattige babysokjes die wij aan het breien waren, verkochten we die ook? Helaas, nee. Die houden we lekker voor onszelf.

 

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: