NS-busvervoer

Er is zonder meer iets voor te zeggen dat wegwerkzaamheden en geknutsel aan het spoor – allemaal voor de goede zaak – in het weekeinde plaatsvinden. Het is alleen altijd een beetje jammer als die gepland zijn voor een weekeinde dat jij nou net van plan was te reizen. Zo wilden wij het afgelopen weekeinde naar de verjaardag van Jongste Nichtje, woonachtig in Leiden. Ook mijn Moeder, grootmoeder van jarige in kwestie wilde daar heen.

De gewone situatie is dat Moeder dan in Groningen de trein neemt, in Almere uitstapt en dan met ons per auto meerijdt. Gezien het gegeven van de eerste zin zoek ik altijd even op of er ergens knelpunten zijn. De laatste tijd lagen die rond Schiphol (geen probleem) dan wel ergens in Almere, wat zou kunnen betekenen dat we Moeder beter in Lelystad op konden halen. Dat is vanuit Almere gezien niet direct de richting van Leiden op, maar een te overbruggen afstand.

Helaas, dit weekeinde waren de werkzaamheden tussen Groningen en Hoogeveen. Dat betekende voor de reis van mijn Moeder dat ze eerst per bus naar Hoogeveen moest, dan met de trein naar Zwolle en daar overstappen in de trein die haar naar Almere zou brengen. En ’s avonds in omgekeerde richting. Nu stapt Moeder opgewekt in een trein die haar in een keer van het station van vertrek naar het station van aankomst brengt, van overstappen is ze geen fan. Met het klimmen der leeftijd daalt de kwaliteit van haar zicht en gehoor en in onbekende situaties heeft ze dan wel eens moeite de eenvoudigste route naar de volgende etappe te vinden. Niet verrassend of zorgwekkend, hetzelfde kan je overkomen als je in een ver of minder ver buitenland bent waarvan jij de taal niet spreekt en informatie uitsluitend in het buitenlands wordt gegeven.

Nu kan het natuurlijk nooit kwaad om nu en dan te doen of je een Goede Dochter bent. Dus bood ik aan om ’s ochtends naar Hoogeveen te reizen, en Moeder daar uit de bus te plukken. En dan zou ik ’s avonds mee terug naar Groningen gaan.

’s Ochtends had ik enige tijd om de situatie in Hoogeveen te doorgronden – waar de uitstaphalte van de bussen was, waar weer ingestapt moest worden. Er waren ongeveer drieduizend mensen die van NS-wege gele hesjes aan hadden gekregen en uitermate pro-actief de weg wezen. Appeltje-eitje, dat was duidelijk.

Moeder kwam ook tevreden de bus uit. Dat wil zeggen, nadat ze in Groningen door iemand aan een NS-loket naar een verkeerde halte gewezen was, maar dat was goed gekomen en toen zij – met stok – de bus inklom was meteen iemand voor haar opgestaan.

Mooi zo.

Voor de terugweg was Moeder toch wat aarzelend. Maar ik had gezien hoeveel bussen er reden en hoeveel gele hesjes de weg wezen en bovendien, ik had goede ervaringen met busvervoer tijdens werkzaamheden. Het zou probleemloos gaan, ik was ervan overtuigd.

De trein stroomde in Hoogeveen leeg. Om heel snel te eindigen in een rij. En dan bedoel ik: een rij. Ik ben slecht in afstanden schatten, maar een bus of vijf, zes had makkelijk naast onze rij kunnen staan. De rij was van dien aard dat er zeker tien bussen mee gevuld hadden kunnen worden voordat wij aan de beurt waren. Kleinigheid: er was geen bus. Na een tijdje kwam er één aanrijden, en in de staart van de rij, waar wij stonden, rees het vermoeden dat er nu snel meer zouden volgen. Je moet wat, om de moed erin te houden.

Helaas, toen de ene bus vol was, gebeurde er helemaal niets qua beweging. Misschien dat de kop zich een beetje uit kon rekken, onze staart bleef stil. Bij bus twee, die na een tijdje opdook, was dat niet anders. Nu zegt Moeder wel dat staan haar goed afgaat, maar als de bussen zich in dit tempo zouden materialiseren en vullen, dan zou het nog wel een uurtje of twee, drie kunnen duren tot wij ook maar tot de kop gevorderd zouden zijn. En dat was misschien toch een tikkeltje te lang… En nergens waren de behulpzame mensen met gele hesjes te bekennen.

Ik zette mezelf net in de ‘Tom Poes, verzin een list’-modus, toen een jongedame die van de kop van de rij naar de staart liep, de stok van mijn Moeder ontwaarde en tegen haar zei dat ze naar voren mocht lopen, gewoon naar het begin. En als ik bij Moeder hoorde, dan mocht ik mee.

Wij zijn geen van beide goed in voorkruipen, maar de jongedame en de omstanders in de staart vonden toch echt dat we langs de rij moesten gaan marcheren. Nou, graag dan. Nu en dan keek ik even de rij langs, nergens boze blikken. Je wilt ook niet dat een minder mobiele dame op leeftijd voor je neus van vermoeidheid op de grond valt. Toen we zo’n beetje bij de kin van de kop van de staart waren aarzelden we toch weer even. We kwamen nu bij de mensen die het eind van het wachten in zicht hadden, zij konden misschien wel, misschien niet, met de volgende bus mee. En daar kwamen wij dan even voordringen. Mwah. Er kan om minder een handgemeen ontstaan. Gelukkig schemerden in de verte gele hesjes. Dus heb ik mijn Moeder even alleen gelaten om te informeren of we met de eerste bus meemochten. Wat mocht, dus heb ik Moeder opgehaald. Waarna de struise Groningse of Drentse dame met het gele hesje allerlei studenten aan de kant schoof om de dame-met-stok naar een bankje in een abri te begeleiden. Waar we nooit op neer zijn gedaald omdat er een nieuwe bus in zicht was.

Dat mijn Moeder voor mocht, van iedereen, dat vond ik mooi. Mijn eigen luxe plaats in een van de eerste bussen voelde een beetje oneerlijk. Gelukkig bedacht ik me voor ik mezelf een schuldgevoel aan kon praten dat ik nooit in Hoogeveen was beland als het niet om Moeder was. Pfoef, net op tijd.

Mijn vertrouwen in het organisatievermogen van de NS heeft een lichte knauw gekregen. Maar dat in de mensheid is gegroeid, waardoor de balans hersteld is.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: