Woorden als troost

Afgelopen weekeinde overleed de moeder van een goede vriendin. Een overlijden zoals je zelf zou wensen: hoge leeftijd, tot op de laatste minuut volstrekt helder van geest en zich bewust van haar omgeving, volkomen onder eigen regie. De variant waarvan je als buitenstaander zegt dat het niet beter kan, en dat het toch een troost moet zijn dat het zo is gegaan. En trouwens, dat je het overlijden van je ouders meemaakt is, hoe zal ik het zeggen, zoals het hoort. Eerst de ouderen, dan komen wij pas aan de beurt. Dat de wereld zich niet altijd aan die natuurlijke volgorde houdt is een feit. Maar toch. Zo hoort het.

Mijn Vader overleed volgens een ander boekje, waarin zijn hart het begaf toen hij na het roken van een sigaret en het drinken van een borrel of wat, onderweg was naar de slaapkamer. Volgens de schouwarts was aan zijn gezicht te zien dat het echt van het ene moment op het andere was gebeurd, dat hij niet geleden had. Ook een hoge leeftijd, een afgerond leven, dat wat hem betreft ook afgelopen mocht zijn, al beleefde hij nog wel plezier aan sommige dingen.

Toen werd me dat dus ook als troost voorgehouden, dat boekje, dat niet lijden, dat afgeronde leven. En inmiddels kan ik dat ook als troost zien, maar toen niet. Toen was er maar één gedachte: gisteren (eergisteren, vorige week, vorige maand) had ik een Vader en nu niet meer.

Ook de verwijzingen naar wat hij betekend had in dat afgeronde leven, alles waar ik trots op was geweest toen hij nog leefde en inmiddels weer trots op ben, ook dat verdween toen in de herhaalde gedachte: ik had een Vader. Nu is hij dood.

Nu, van een verre afstand, kan ik een beetje verbaasd kijken naar die enkele, alles overheersende emotie. Ik kwam niet heel veel bij mijn Ouders, ik had mijn Moeder elke week aan de telefoon en meestal kwam er dan ook wel een bericht of vraag van mijn Vader. Veel meer was het niet. Hij maakte, zogezegd, geen deel uit van mijn dagelijks leven. En toch, op het moment dat ik hoorde dat hij gestorven was, had ik het gevoel dat de vloer onder me weggetrokken werd, dat niets meer enige waarde had, dat dingen nooit meer hetzelfde zouden kunnen zijn. Terwijl er, praktisch gezien, helemaal niets veranderde. Nou ja, we verhuisden de Sinterklaasviering weer van het ouderlijk huis naar het mijne, waar het twee jaar eerder juist vandaan verhuisd was na het overlijden van een ander familielid.

Ik weet heel goed dat ik al diezelfde dingen ook zeg, bedoeld als troost, over het afgeronde leven en de mooie dood, of, in het geval dat het sterven een moeizamer proces was, over hoe fijn het is dat het lijden voorbij is. Ook zo’n tekst waarvan je als naaste denkt, ja, mooi hoor, maar hij/zij is wel dood, en dat hele lijden had voor mij nou ook weer niet gehoeven.

Misschien is het eigenlijk wel beter om gewoon niets te zeggen. Hooguit: wat erg. En daarna zwijgen.

 

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin, maatschappij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Oeps: Twitter reageert niet. Wacht svp een paar minuten en ververs deze pagina.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: