Wegwerpmaatschappij

13900195_10201930880991233_755882060541060630_n

Laat ik meteen duidelijk stellen, voor er misverstanden ontstaan, dat ik blij ben dat Moeder in goede gezondheid haar 90ste verjaardag kon vieren; in haar eigen huis, waar ze inmiddels bijna vijftig jaar woont, eerst met haar gezin, toen wij naar elders trokken met mijn Vader en de laatste dertien jaar alleen. Hoewel zij zelf zegt dat je er weinig voor hoeft te doen, negentig worden, lukt het toch niet iedereen, en zeker niet zonder al te grote toestanden.

Negentig, dus. Mijn familie, die niet bepaald bekend staat om het uitbundig vieren van alles wat gevierd kan worden, besloot voor de verandering eensgezind dat dit een moment was dat er wél gevierd moest worden. Dus waren we er gisteren bijna allemaal, en degene die er niet was, was er graag geweest, maar sommige dingen kunnen op sommige momenten zo onverstandig zijn dat je ze maar beter niet moet doen.

Ik had officieel de leiding van het partijtje, alleen heeft mijn Moeder haar hele leven alles zelf georganiseerd, dus liet ze ook dit niet helemaal uit handen nemen. Ze had bedacht dat – om een boel afwas te voorkomen – er wegwerpbordjes en – bestek moest zijn, en om een mij niet geheel heldere reden kon ze dat bij haar in de buurt nergens vinden, dus dat meenemen was een mooie taak voor mij. En ik mocht het restaurant regelen. Dat was het, zo’n beetje.

Wel was ik er donderdagavond, om vast wat te helpen. Niet dat het allemaal erg ingewikkeld was – basically kwam het feestje neer op eten. Vanuit Moeder bekeken wonen wij allemaal ver weg. Hoewel wij daar anders over denken is de gedachte dat we na een relatief verre reis wel iets willen eten over het algemeen correct, dus een broodje om één uur was logisch. Agendapunt twee was taart. En agendapunt drie dus een avondmaaltijd in een restaurant. Een redelijk krap schema, dus.

Naarmate iemand langer de tijd heeft om over organisaties na te denken en langer alleen woont, zodat niemand halverwege een gedachtegang ‘huh?’ kan zeggen, moet je je niet meer afvragen wat de logica van verschillende dingen is. Dat was mijn uitgangspunt toen ik donderdag aankwam, en ik heb mezelf er nog een paar keer aan herinnerd. Waarom, bijvoorbeeld, moesten bekers die werkelijk nooit gebruikt werden opeens uit het diepste diep van een kast gevist worden? Niet vragen. Waarom moest de tafel zo neergezet dat je ontzettend je best moet doen om niet tegen de lamp te lopen, en niet twintig centimeter meer de kamer in zonder buitengevaar? Niet vragen.

Donderdagavond hebben we de tafel aan de kant gezet, de stoelen van de eetkamer gemengd met die van de woonkamer, en dat was het zo’n beetje. Paar kopjes en de opgedoken bekers in het gelid, messen en vorken in een papieren servetje gerold, klaar. Dat Moeder me vertelde dat ze een doosje bij de voordeur had klaargezet om de papieren bordjes in te doen, en een emmertje voor de plastic messen en vorken, dat registreerde ik wel, het drong alleen niet erg tot me door.

Bij de eerste gasten die vrijdagochtend arriveerden zei Moeder dat ze graag een kopje koffie aan zou bieden, maar dat dat niet kon, omdat de kopjes klaarstonden voor bij de lunch. Laat ik het zo zeggen, het klinkt logisch, dus we hadden al begrijpend geknikt toen de harde waarheid doordrong: het was volkomen niet logisch en we kregen dus vooralsnog geen koffie.

Bij de tweede oplage gasten werd de stelling herhaald, alleen nu voorzien van de optie dat we vast een broodje zouden nemen, we hoefden niet per se op de twee laatste bezoekers te wachten. We hebben de koffie toch maar even vooruitgeschoven.

Na de broodjes begonnen diverse mensen te lopen met papieren bordjes en plastic bestek. Het leek er erg op dat die één richting op gingen: de vuilnisbak. Tot mijn eigen verbazing stond ik dus opeens streng te vertellen dat de bordjes in de doos moesten en het bestek in een emmertje, alsof het ultieme nut van wegwerpservies niet is dat het gewoon in een keer bij het oud vuil kan. Almere kent afvalscheidingsterreur, Groningen niet, en toch… Ik werd door familieleden – terecht – verbaasd aangekeken. Het Grote Waarom wist ik ook niet. Er was over nagedacht, zij het niet door mij.

Afijn, aan het eind van de middag vertrokken we naar het restaurant, het overgrote deel van het gezelschap ging na afloop per trein terug naar het westen. Ik bleef nog een nacht in Groningen, zodat ik kon helpen met het verplaatsen van de tafel en het terugzetten van de stoelen. En het doen van het laatste restje afwas.

Ik had het kunnen weten. Die messen en vorken, zei Moeder, die waren toch veel te mooi om maar één keer te gebruiken. En in dat emmertje hoefde ze maar wat heet water te doen, wat sop, een beetje schudden, en afgewast waren ze.

Vermoedelijk kom ik ze nog wel eens tegen in een afwassituatie. En of Moeder nu honderd wordt, honderdtien of nog veel ouder, ik weet zeker dat als we ooit toch haar huis leegruimen, we ergens in een keukenla nog altijd dat wegwerpbestek tegenkomen.

 

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: