De buurvrouw

(Voor een cursus moet ik zo nu en dan korte stukjes proza schrijven. Hoewel mijn blogjes niet allemaal exact de werkelijkheid beschrijven, is dit het eerste echt fictieve stukje dat ik openbaar deel. Feedback welkom!)

 

De eerste keer dat ik mijn nieuwe buurvrouw ontmoette, wist ik al dat ze permanent diep in mijn allergiezone zou zitten. Met mijn intuïtie was niets mis. Ze had ergens moeten wonen waar nieuwsgierigheid zo niet een deugd, dan toch een vanzelfsprekendheid was.

Ze wist alles. Je kon haar niet passeren zonder te horen hoe ziek de ene buurman was geweest, dat de overburen een auto-ongeluk hadden gehad of de kat van de andere buren tien dagen niet thuis was gesignaleerd.

Ik had geen idee of wat ze vertelde waar was. En al helemaal niet wat ze aan anderen over mij vertelde.

Daar stond ze opeens, in de deuropening, met een stapeltje post. Haar ogen schoten over mijn schouder mijn huis in. Ik trok de deur zover mogelijk achter me dicht.

“Kijk buurvrouw”, zei ze, “zat allemaal in mijn brievenbus. Dat verwacht je niet, hè, ik had het bijna opengemaakt. Bijna, hoor. Net op tijd dacht ik, da’s toch raar, zoveel brieven krijg ik meestal niet, wat rekeningen maar zoveel toch ook weer niet. M’n eigen verjaardag zal ik ook wel niet gemist hebben, toch? Dusse, ik kijk nog ’s goed en ik zie jouw adres en toen dacht ik, ik kan het wel allemaal in jouw brievenbussie doen maar ik kan het ook even aanreiken. Net zo makkelijk, toch?”

Ik stak, tevergeefs, mijn hand uit naar de post. Mijn post. Ze stak haar neus in de lucht.

“Wat ruikt het lekker, hier. Ben je appeltaart aan het bakken, buuf? Jij wel jarig, dus? Ja, dat dacht ik eigenlijk wel, zoveel post. Nou, van harte, dan maar. Wordt het hier druk, vanavond? Vind ik niet erg hoor, ook niet als het wat later wordt. Als ik ’t maar weet, hè, dan doe ik gewoon watjes in mijn oren, slaap ik echt óveral doorheen.”

Ze waaierde de post een beetje uit voor ze mij het stapeltje gaf en in de overdracht vielen een paar enveloppen op de grond. Toen ik bukte om ze op te rapen meende ik een beweging boven me te zien en ging de deur achter me verder open.

“Mooi aquarium heb je daar staan, buuf, wat kost dat nou? Ik mocht dat vroeger nooit, vissies, zelfs geen goudvis in een kom. Als je nou met vakantie gaat, dan zorg ik er wel voor hoor, geef ik meteen je plantjes water. Doe ik beneden ook. Je weet wel, recht onder jou. Het lijken rare mensen, maar dat valt best mee. Ze zijn alleen een beetje aanstellerig, met design en zo. En zo’n goede baan heeft hij helemaal niet, hij werkt gewoon ergens op kantoor en heus niet als baas. Nou, afgesproken, dan? Laat maar weten als je vakantie hebt.”

Ze sprak door terwijl ik mijn post verzamelde en de deur dichtdeed. Ik had de enveloppen het liefst af willen schrobben.

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized
One comment on “De buurvrouw
  1. Valery schreef:

    Wij hadden toen ik kind was ook zo’n buurvrouw. Vreselijk. Mijn vader deed heel onbehouwen tegen haar. Dat hielp wel. Hij was een van de 1e negers in Nederland, dus dat vond ze heel interessant. Ik smul van je verhalen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: