Mijn mening is heilig

Nou ja, eigenlijk de mijne niet. Mijn mening is gewoon een mening, is wat ik vind van dingen die gebeuren. Als iemand het met mij oneens is, dan probeer ik uit te leggen waar mijn mening op gebaseerd is, wat mijn argumenten zijn, of domweg mijn emotie, om tot die mening te komen.

Nooit heb ik de behoefte gehad om iemand met een mening die ik niet deel het land uit te wensen. Of dood. Of domweg te beledigen. Natuurlijk, in besloten kring wil ik een andersdenkende nog wel eens een sukkel noemen en in ernstige gevallen een idioot, maar veel verder dan dat ga ik niet. Geloof ik.

In het openbaar kom ik aan de sukkel meestal niet eens toe. Dat is niet zozeer omdat ik zo’n beschaafd en redelijk wezen ben, laat staan omdat ik mijn mening ondergeschikt vind aan die van een ander. Uiteraard vind ik dat wat ik vind goed onderbouwd is, en eigenlijk de enig denkbare manier van denken. Anders zou ik het per slot van rekening niet vinden.

Toen ik vanavond thuiskwam van een leuke avond waarin mijn theater me liet voorproeven van het nieuwe seizoen, bleken twee Facebookpagina’s zich een plekje op mijn tijdlijn geworsteld te hebben. Op de ene werd Sylvana Simons in grove bewoordingen het land uitgezwaaid, op de andere onderging Anouk hetzelfde lot.

Heel lang heb ik me niet verdiept in de reacties, ik zou er maar verdrietig van worden, en ik ga ze zeker niet citeren. Dat zou te veel eer zijn.

Wat ik me zo ontzettend afvraag, is waarom zoveel mensen lijken te denken dat een belediging een mening is. Dat je meer gelijk hebt naarmate je denigrerender over een ander praat. Dat jij – met een beetje pech met een beroep op de vrijheid van meningsuiting – mag vinden dat wie wat anders vindt dan jij het land maar moet verlaten.

Hoe, vraag ik me af, denk je een dialoog te kunnen beginnen als je de ander toesnauwt dat-ie niet deugt en ‘op moet rotten’? Ik heb niet de indruk dat ik bovengemiddeld merkwaardig reageer als ik niet geduldig nog eens uitleg waarom ik vind wat ik vind als iemand me toesnauwt dat ik een hoer ben die haar gore bek moet houden. Hm, nou citeer ik toch. Wat kan ik doen? Uitleggen dat ik geen hoer ben en mijn tanden echt vanmorgen nog gepoetst heb? Ik hoop dat ik dan m’n schouders op kan halen en weg weet te lopen, maar ik sluit niet uit dat elk restje beschaving dat ik in me heb dan verdwijnt en ik ook nare dingen terugzeg.

Wat in elk geval óók verdwijnt is de mogelijkheid dat ik met mijn opponent in discussie ga, dat we tenminste een poging doen van elkaar te begrijpen waarom we tot onze tegengestelde meningen zijn gekomen. Dat helpt al.

Vermoedelijk is iedereen die dit leest het wel met me eens: verwensingen dragen niet bij aan de kwaliteit van het publieke debat. Sterker, ze maken het onmogelijk.

Kunnen we met ons allen, alsjeblieft, alsjeblieft, terug naar een samenleving waarin mensen met een andere mening niet gediskwalificeerd worden? Als je het voor de rest over alles met me oneens bent, prima, daar kunnen we over discussiëren. Maar hierover niet: de wereld wordt er mooier op als we een beetje vriendelijk tegen elkaar zijn.

 

Advertenties
Geplaatst in maatschappij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: