Alex Boogers, Alleen met de goden

Er zijn jaren geweest – vrij veel, zelfs – dat ik alle titels op de shortlist van de Librisprijs (ook toen-ie anders heette) al gelezen had voordat er een shortlist was. Dan kon ik dus een rustig gaan mijmeren over de vraag wie ik, als ik jurylid was, de prijs zou geven. In de loop van de tijd werd het aantal gelezen kanshebbers steeds minder en tot mijn schrik ontdekte ik dat ik van de titels op de lijst van 2016 er exact nul gelezen had. Ze stonden niet eens op mijn lange lijst ‘te lezen’. Wat was er fout gegaan?

Heel lang heb ik bij die vraag niet stilgestaan, zonde van de tijd. Die kon ik, vond ik, beter gebruiken door de zes boeken alsnog te lezen. In twee maanden zou dat moeten kunnen. Dat er vaak een heleboel leven in de weg staat om te leven zoals je zou willen, daar houd ik maar even geen rekening mee. Twee maanden, zes boeken. Haalbaar.

Nummer één op de lijst – alfabetisch geordend – was Alleen met de goden van Alex Boogers.

Alleen met de goden beschrijft het leven van Aaron Bachman, een jongen die opgroeit in een voorzichtig uitgedrukt minder aangepast milieu, tussen armoede en ruzie, met een vader die een man neerslaat – dood – en daarom in de gevangenis terechtkomt, zijn vader niet blijkt te zijn en zijn moeder achterlaat in wanhoop en onmacht. Er is heel veel wanhoop en onmacht om Aaron heen en hoe hij in zijn puberjaren opgroeit wordt aan hem zelf overgelaten. Zijn moeder is er niet toe in staat, zij worstelt met de schulden die in het huwelijk zijn opgebouwd en verwijt Aaron zelfs dat hij geboren is.

Gelukkig zijn er een paar mensen die zich zijn lot wel aantrekken en heeft hij zelf een redelijk kompas voor wat een weg is met enige toekomst en wat niet. Dat zijn verder ook geen volmaakte mensen. De grootvader zoekt zijn heil elders in de wereld – ook toen zijn vrouw nog leefde. De muziekleraar is een schuinsmarcheerder en de kickbokstrainer lukt ’t niet om een relatie stand te laten houden.

Misschien dat het boek, waarin een heleboel mensen en leven mislukken, daarom uiteindelijk vooral heel hoopvol is. Oordeel niet te hard, zegt het. Ook uit een moeilijke situatie kun je opkrabbelen – Aaron doet dat meermaals. Ook onvolmaakte mensen kunnen je op weg helpen. Ook zij die onbegrijpelijke dingen doen verdienen mededogen en steun – soms kunnen mensen nu eenmaal niet anders meer dan ze doen, gevangen in hun eigen machteloosheid.

Mooi boek. Van mij mag het winnen. Maar misschien zeg ik dat van de volgende vijf ook.

Advertenties
Geplaatst in Fictie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: