Calimero – of het eind aan het gesprek

Hoewel worstelen door de administratieve en organisatorische dingetjes die met mijn nieuwe ondernemerschap samenhangen mijn hoofdtaak lijkt, de laatste tijd, werp ik ook nog wel eens een blik op dingen buiten de sites van UWV, KvK en Belastingdienst. Zo trof ik mezelf vandaag bij een nieuwsbericht waarin verteld werd dat de stichting ConsumentenClaim vond dat reizigers die in de spits in de trein moesten staan, de helft van hun reisgeld terug moeten krijgen.

Ik vind dat op zich al een onsympathiek gedoe, dat claimen omdat jij niet zo gelukkig bent als je had verwacht, maar onder het onsympathieke claimen zit iets dat ik nog veel onsympathieker vind: het Grote Slachtofferschap, waar Nederlanders met de dag beter in lijken te worden.

Natuurlijk is het knap vervelend als een trein zo vol is dat je moet staan. Ik vind dat ook geen groot feest, zeker niet als ik per ongeluk in het midden van het balkon terechtkom en alleen tegen ruggen aankijk. Je hoeft niet per se claustrofobisch aangelegd zijn om dat onprettig te vinden. Ik ben ook geen fan van rugtassen in mijn gezicht en vouwfietsen tegen m’n enkels. Nou ja, ik ben geen fan van vouwfietsen – punt. Maar daarom ben ik nog geen slachtoffer van de NS, lijkt me.

Je hebt namelijk altijd een keuze. In het anonieme reageerdomein zou ik nu worden uitgescholden. Volgens Calimero-Nederland heb je namelijk nóóit een keuze. Je kunt geen trein later nemen omdat dat niet mag van je baas en niet eentje eerder omdat je eerst het kind naar de opvang moet brengen. Ik las ergens: ‘ik moet wel met de trein want bij mijn werk kan ik de auto niet kwijt’. Ik vrees dat de auteur dat nog echt meende ook, dat zijn treinreis hem opgelegd was door het parkeerbeleid van de gemeente waar hij werkt.

 

In het asieldebat zie je hetzelfde. Daar beweren mensen dat ze eigenlijk niet op Wilders zouden willen stemmen, en dat het de schuld van de PvdA is dat ze het nu toch overwegen. Dat ze eigenlijk graag voor vluchtelingenopvang zouden zijn, en dat het de schuld is van de EU of het COA of wie dan ook dat ze nu tegen zijn. Dat ze eigenlijk tegen geweld zijn en dat het de schuld van de gemeente-die-niet-wil-luisteren is dat ze nu toch toejuichen dat iemand met vuurwerk naar een gemeentehuis gooit als daar een debat over de vestiging van een AZC wordt gehouden. En soms zelfs dat het de schuld van de grote aantallen vluchtelingen is dat ze vinden dat het logisch is dat ‘bezorgde burgers’ in Duitsland opvangcentra in brand steken. De arme mensen, ze konden niet anders…

Ik vind dit een moeizame ontwikkeling. Om te beginnen denk ik dat je er zelf niet gelukkiger van wordt als je niet het gevoel hebt een tikkeltje grip te hebben op je eigen leven, je eigen daden en je eigen gedachten. Ik zou me niet graag een speelbal voelen van de wereld om me heen. Alleen als ik het idee heb dat een situatie me niet alleen maar overkomt, maar dat ik er zelf ook een rol in heb, ben ik in staat iets te veranderen. De gedachte dat de hele wereld tegen me omdat er iets is dat me niet bevalt, vind ik dusdanig deprimerend dat ik die niet wil denken.

Nu ga ik natuurlijk niet over hoe iemand anders wil leven. Dus, zou ik kunnen zeggen, als iemand zich graag sneu wil voelen, prima.

Toch zeg ik dat niet. Wat ik ook zie gebeuren, is dat die ‘het-ligt-nooit-aan-mij’-houding elk serieus gesprek onmogelijk maakt. Als alles wat je doet, vindt of zegt uiteindelijk buiten jou ligt, dan kun je immers niet aangesproken worden op je mening. En ik ben ervan overtuigd dat een samenleving waarin over belangrijke zaken geen gesprek gevoerd kan worden, het moeilijk krijgt. Als je niet erkent dat je samen een probleem hebt, dat je allebei een rol hebt in het oplossen ervan, hoe kom je dan ooit tot consensus, hoe voorkom je dat alles uit elkaar valt?

Je zou me voor de voeten kunnen werpen dat ik nu het probleem van het niet gevoerde gesprek bij de anderen leg en zelf Calimero speel. Maar zo bedoel ik het niet. Het probleem van de volle treinen is natuurlijk in eerste instantie een probleem van de NS, die te weinig materieel heeft. Een deel van de oplossing kan wel van de reizigers komen – een trein eerder en voor je werk rustig koffiedrinken, na je werk eerst boodschappen doen en dan een trein later terug, bijvoorbeeld. Zo ligt volgens mij het probleem van het niet gevoerde gesprek bij de Calimero’s, maar de oplossing moet ook van de anderen komen: door het ondanks alles zo beschaafd en geduldig mogelijk te blijven voeren.

 

Advertenties
Geplaatst in maatschappij

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: