De Drijfveer

Toen het de afgelopen tijd op mijn werk niet zo leuk was, had ik een aantal opties om daarmee om te gaan. De meest voor de hand liggende was in een hoekje gaan zitten sneuneuzen – wat ik ook heus gedaan heb -, een andere was elders dingen zoeken die wél leuk waren. Aan volgende opties kwam ik niet meer toe.

Een van de leuke dingen die ik in die periode ben gaan doen was me met de Almeerse Wolunie bemoeien. Het gebeurt niet vaak dat je iets tegenkomt waarvan je denkt dat het niet alleen op zichzelf klopt, maar ook met jou. Ik bedoel, Almere barst van de maatschappelijk relevante initiatieven, waar ik ook echt achter zou kunnen staan, tot het moment dat ik iets moet doen. Helpen bij groenprojecten? Mijn tuin is een oerwoud, en niet omdat ik dat per se van te voren zo bedacht had. Iets met kinderen? Mwah… Bij drie heen en weer rennende types is mijn frustratietolerantiegrens al wel bereikt.

Maar die Wolunie, die past bij me. Beetje duurzaam – we verwerken de wol van de schapen die de bereklauw in het Almeerse groen wegknagen. Beetje creatief – er worden dingen gemaakt. Beetje gemeenschapszin – het gebeurt samen. Frutten met wol ligt me wel. Als bonus een licht chaotische organisatie – alles in de opstartfase. De Schaapskooi, waar de Wolunie zijn hoofdkwartier heeft, was al een tijdje een alternatieve woonkamer. 

Afgelopen zomer kwam de Wolunie in contact met een jeugdige ondernemer die bezig was met het bouwen van een zelfvoorzienende ark, bedoeld als ruimte voor vergaderingen en presentaties en zo. Het hele ding moest worden opgetrokken uit lokaal materiaal en zou het nou niet leuk zijn als wol van onze schapen daar ook een rol in zou spelen?

De Wolunie en vooral de daaraan verbonden wolkunstenares hapten toe. Ja, dat zou leuk zijn. Wandbekleding, was het idee, een vilten lap van een meter of vier bij acht. 

Van het begin af aan was duidelijk dat het een licht krankzinnig project was, dus stond ik met mijn neus vooraan. Vanaf de zomer zijn we weekeinden en weekeinden beziggeweest, met een schiet onuitputtelijke stroom vrijwilligers, die zelfs als ze zo  ondeskundig waren als ik telkens met enthousiasme begroet werden. 

Afgelopen dinsdag stonden we op het terras van het atelier waar we aan het werk waren. De lap was af, alleen verzadigd van zeep en moest uitgespoeld. Een verlaten bedrijfsterrein met veel leegstand, elf uur ’s avonds, een handjevol mensen dat iets onduidelijks deed met een grote lap en een brandslang, bijgelicht door koplampen van een auto die half op de stoep stond. Een Scandinavische thriller zou jaloers zijn geweest op de scène. 

Vannacht is de lap op de wand van de Drijfveer gehangen. Ik kreeg om half zeven vanmorgen een appje dat het af was en dacht in mijn onschuld nog  dat de appverzender toen ze wakker werd heel lief dacht dat ik het leuk zou vinden om te horen dat de klus geklaard was, maar nee, ze bedacht dat nog liever na een hele nacht werken.

De opening van de Drijfveer was vanmiddag. Ik stond tussen een grote groep mensen en bijna iedereen had op de een of andere manier meegewerkt. Door te bouwen bijvoorbeeld, of materiaal te leveren, of als sponsor. Het mooie daarvan was dat we allemaal trots waren op het eindresultaat. Het voelt alsof  de Drijfveer ook een beetje van mij is. 

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Oeps: Twitter reageert niet. Wacht svp een paar minuten en ververs deze pagina.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: