Lichtgeraakt 


Gek is dat toch, hoewel ik mijn ontslag bijna toejuich – zo leuk vond ik het de afgelopen tijd niet – blijkt mijn onderbewuste er toch een tikkeltje van van slag geraakt te zijn. Althans, een andere oorzaak voor een zekere overgevoeligheid voor tegenslagen kan ik me niet zo snel voorstellen.

En om nou te zeggen dat het tegenslagen van enige importantie waren…

Vrijdagavond haalde de werkelijkheid me voor het eerst pootje. Ik had een tekstje getikt voor de site van de Almeerse Wolunie en moest dat online zien te krijgen. Kansloos. Terwijl het toch hetzelfde systeem is waarmee ik déze tekstjes online weet te krijgen. Vrijdagavond bleek ik opeens verstrikt in een drama met wachtwoorden, foto’s die ik niet gedownload kreeg, overtollige witregels, foto’s die maar voor driekwart wilden uploaden en op belachelijke plaatsen in de tekst terechtkwamen en meer van dat soort ellende.

Ik voelde nog geen onraad. Onwillige techniek brengt mij vaker tot razernij en van het wachtwoordencircus wil ik nog wel eens midden in de nacht wakker worden. Ik heb op zich, voor sites die er niet erg veel toe doen, een geniaal systeem, maar dat wordt telkens ernstig ondermijnd door malle eisen over wel of niet hoofdletters, rare tekens, cijfers, aantal tekens. Gebruik ik waxhtwoord-getal-letterteken_sitenaam, dan piept opeens een site dat een ‘_’ niet mag. Ja, en dat moet ik dan weken later kunnen reproduceren, dat deze site iets raars wil?

Afijn, iPad, telefoon, Poes, laptop én Echtgenoot hebben het overleefd en het stukje stond uiteindelijk online. De wereld was weer mooi en na een uurtje of twee was mijn stressniveau wel weer aanvaardbaar.

Zaterdag had ik een afspraak op een bedrijventerrein in Almere Haven. Zowel bij ‘bedrijventerrein’ als bij ‘Almere Haven’ rinkelt een klein alarmbelletje in mijn hoofd. Maar hé, moderne vrouw gaat nooit van huis zonder Google Maps te bestuderen. De weg leek heel eenvoudig. Tot ik bij een bord ‘fietspad afgesloten’ kwam. Dat was míjn fietspad, dat me direct bij de bestemming zou brengen. Ik heb nog even over het rood-witte hek gehangen, maar berijden van het pad, of klunen met de fiets aan de hand leek vrij kansloos. Omrijden geboden.

Google Maps aan. Dapper voorwaarts.

Het is mooi dat op dit specifieke bedrijventerrein op zaterdagochtend weinig mensen aanwezig zijn. De enkele voorbijganger heeft zich misschien even afgevraagd of het wel goed ging met de vrouw die hardop tegen haar telefoon aan het schelden was. Zij die bij elke nieuwe wegomlegging ‘Ik haat Almere Haven’ riep, dat was ik. En Google Maps maar roepen dat ik om moest keren…

De alarmbelletjes rinkelden wat harder dan op andere momenten dat ik hysterisch heen en weer reed op een bedrijventerrein. Een beetje harder maar. Niets aan de hand.

Maar dat ik vanmorgen opeens de behoefte voelde om als een klein meisje op het stoepje voor het huis te gaan zitten huilen, omdat ik met geen mogelijkheid mijn fietsslot openkreeg en Niemand Me Hielp, dat verbaasde me toch. Gelukkig kwam ik op tijd tot het inzicht dat grafiet in het slot waarschijnlijk beter zou helpen dan tranen. (En het bedrijventerrein heb ik daarna ook verslagen. Alles komt altijd goed, dat blijkt maar weer.)

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: