Leuker kunnen we het niet maken

Om de een of andere reden heb ik een hele tijd geen belastingaangifte hoeven doen. Echtgenoot wel. Ideaal. Hij verdeelde alle denkbare aftrekposten een tikkeltje decoratief over de diverse boxen en ik had er verder geen omkijken naar.

Tot ik twee weken geleden opeens een blauwe envelop aantrof waar mijn naam op stond. En waar een brief inzat die mij opdroeg aangifte te doen. We hebben natuurlijk even gespeculeerd waar dat vandaan zou kunnen komen. Hoog scoorde het gegeven dat de en/of rekening die ik met  Moeder deelde recentelijk was omgezet in een waar ik gemachtigd werd. In de en/of situatie zou ik theoretisch geld hebben gehad dat ik niet gehad had, omdat het van Moeder was. Misschien, dachten we, zouden de vrienden van de Belastingdienst nu denken dat ik nog niet zo heel lang geleden rijker was dan nu. En zouden ze van die virtuele rijkdom nog wel een hapje af willen nemen. Tegen deze theorie sprak dat veel mantelzorgenden in mijn omgeving dezelfde en/of constructie gebruikten zonder dat iemand daar naar taalde. Maar ik mantelzorg natuurlijk niet, dus dan kon het anders zijn. Redeneerden we.

Maar goed, welke ondoorgrondelijke reden de blauwe vrienden ook hadden om mij deze brief te sturen, feit was dat ik nu opeens aangifte moest doen. Een mens is nooit te oud…

Ik liep uiteraard een paar stappen achter. Zo was ik waarschijnlijk de laatste Nederlander zonder DigiD. Dat moest dus eerst. Wie mij een beetje kent weet, of kan vermoeden, dat ik bij voorbaat onevenredig sacherijnig word bij het idee dat ik een traject met wachtwoorden in moet. Hoe meer beveiliging, des te sacherijniger. (Ik heb ergens een account waarbij ik steeds een fout wachtwoord invoer, dan van arremoede een nieuw aanvraag, dat wat ik gebruikt had invoer en dan te horen krijg dat dat niet mag omdat ik het al gebruikt heb.  Had ik een Uzi bij de hand gehad, dan zou ik er wild mee om mee heen gemaaid hebben.)

Toen ik het woud van gebruikersnaam, wachtwoord, sms-bevestiging, activeringscode, sms-code etcetera etcetera had doorgeworsteld voelde ik me psychisch niet meer in staat ook nog aan die aangifte te beginnen. Dat deed ik dus gisterenmiddag.

Poging één: website niet beschikbaar, probeer het later nog eens. Alsof het míjn intense verlangen was om aangifte te doen.

Poging twee: doet u alleen aangifte, of ook voor uw partner? Geen idee. We vormen een economische eenheid, maar Echtgenoot heeft al aangifte gedaan, dus ik vinkte ‘voor mezelf’ aan. Begint de site te mekkeren dat ik dan ook nog gegevens van Echtgenoot moet invullen. Dat snap ik dus niet. De gegevens van Echtgenoot zitten in het systeem. Ze weten dat hij en ik samen zijn, dus waarom kunnen ze dan zijn gegevens niet in mijn aangifte opnemen? Afijn, zonder Echtgenoot in de nabijheid leek me dit ook een kansloze excercitie te worden, dus afsluiten maar weer.

Poging drie: website tijdelijk niet beschikbaar. Kom op, vrienden, als jullie iets van mij willen zou het op zich handig zijn als jullie mijn een tikkeltje faciliteerders datgene te doen wat jullie willen dat ik doe.

Poging vier. Het leek geweldig te gaan. Ik kon inloggen en naast mij lag een uitdraai van de gegevens die Echtgenoot had ingevuld. Beetje jammer dat de volgorde waarin ik mijn informatie af moest geven niet geheel overeenkwam met dat wat in de print stond, om het voorzichtig uit te drukken.  Het leek toch te vorderen, tot ik een post tegenkwam die in de aangifte van Echtgenoot niet te traceren was. Nee, heb ik niet, zei ik. O, zeiden de vrienden van de Belastingdienst, wij denken van wel.

Vooruit, ik ben ook niet de beroerdste en je kunt altijd achteraf nog gegevens aanpassen, dus ik zei ja. En ik moet toegeven, het ding dat zij zeiden te kennen herkende ik wel, al zou ik de naam die zij eraan gegeven hadden nooit bedacht hebben. Vervolgens kwam ik langs allerlei onbegrijpelijke schermen over ruimte die ik in 2014 al dan niet gehad zou hebben.

Okay, mijn verstandelijke vermogens dalen zienderogen als ik met dit soort dingen bezig ben, maar toch, ik ben arrogant genoeg om te denken dat ik niet bovengemiddeld dom ben, en als zo’n formulier mij tot wanhoop brengt, zou dat dan niet voor veel meer mensen gelden?

Het eind van het liedje was natuurlijk dat ik moet betalen. Zou ik meteen een rekening in kunnen dienen? Uurloon zal wel kansloos zijn. Ik denk dat ik inzet op gederfde levensvreugde.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: