Winkelsluiting

In roerige tijden – en laten we wel wezen, wanneer zijn het tegenwoordig géén roerige tijden? – hecht ik ernstig aan vastigheid. Met een verbouwing en aansluitend een bescheiden flexwerkbeleid op mijn werk wordt mijn behoefte aan routine op niet-werkdagen groter. Nou ja, niet overdrijven, ik heb er vooral behoefte aan dat winkels blijven bestaan en niet opeens nieuwe visies ontwikkelen op het assortiment dan wel de winkelinrichting.

Ik bedoel, als ik overdag domweg nooit weet waar ik iemand vinden kan, dan wil ik de supermarkt gewoon blind de boodschappen uit het rek kunnen plukken. En dan niet thuis ontdekken dat je in plaats van een blik tomaten knakworsten in je tas hebt gestopt. Die knakworsten worden heus door iemand in mijn huishouden wel opgegeten, maar als basis voor veganistische pastasaus voldoen ze nogal slecht.

Afijn, juist in deze roerige tijd sloten achtereenvolgens de kapper waar ik ruim twintig jaar een zeer onregelmatige klant was, en de dichtstbijzijndste en grootste supermarkt. Stress sloeg toe.

De kapper was nog wel de minste van mijn zorgen. Per slot van rekening ga ik dusdanig weinig dat een weekje langer of korter niet geknipt worden door niemand gesignaleerd zal worden. Warrig kapsel blijft warrig kapsel. Maar toch, eens in de zoveel tijd vind zelfs ik dat er wel weer wat model in mag – meestal als het dusdanig voor mijn ogen hangt dat ik het driekwart van de dag opzij aan het schuiven ben. De kapperstrend in Almere lijkt groot, groter, grootst te zijn. Daar houd ik niet van, ik heb graag de illusie dat ik als mens gezien word. Uiteindelijk ben ik er een week of twee geleden binnengelopen bij eentje die overzichtelijk leek. Ja, kunst, het grootste deel zat achter een muur, maar vooruit, toen was ik er al. Ik kreeg een groot glas zoethoutthee en de kapster begon aan mijn haren te plukken en de behandeling uit te leggen. Bij ‘detoxen’ haakte ik af, eerlijk gezegd. Ik dacht meer in de terminologie wassen, knippen, wegwezen. Ik ben gebleven. En verkocht. Dat detoxen, het zal wel, maar de combinatie met stoelmassage, handmassage en iets met een warme steen in mijn nek was uitermate plezierig.

Verandering van routine is ook heel goed, hield ik mezelf dus vandaag voor toen ik naar een andere supermarkt moest. Er zijn er twee die in aanmerking komen, waarvan de een van hetzelfde merk als degene die gesloten is, maar uit de route, en eentje van andere signatuur, die qua station-huis net iets beter ligt. Vanmiddag kwam ik van het station, was ik te lui om verder te fietsen, dus werd het het alternatieve merk. Okay. Een van de grote voordelen, weet ik nu, van een winkel die z’n exploitatie niet rond krijgt, is dat het er rustig is. Misschien was de afgelopen week wat al te stressy, maar ik had regelmatig een ‘waar is mijn uzi?’-gevoel. Vermoedelijk hadden de andere klanten daar ook last van, maar dan op mij gericht. Zoals een rotonde vastloopt als een automobilist rondjes blijft rijden, blokkeert een winkel als iemand een beetje planloos heen en weer loopt.

Natuurlijk, iedereen heeft het overleefd, het went vast en er zijn grotere problemen in de wereld. Maar toch, als alles niet bij het oude kan blijven, mag het dan misschien een verbetering zijn?

 

 

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: