De museumbezoeker

IMG_1274.JPG
In het lijstje met dingen die ik doe om mijn hoofd te resetten kunnen theater en museum niet ontbreken, al gaat het daar minder om mijn hoofd leegmaken dan om het met andere dingen te vullen. Theater is ’s avonds, dat weet ik wel in mijn schema te passen, maar voor een museum heb ik overdag tijd nodig. Nu heb ik drie dagen weekeinde, alleen is een ervan nodig voor triviale praktische kwesties als de import van levensmiddelen in mijn huis en heb ik het de afgelopen maanden voor elkaar gekregen de twee andere dagen ook al vooraf te vullen met activiteiten. Leuke activiteiten, daar niet van, wel activiteiten die een tochtje naar een museum in de weg stonden.

Vandaag lukte het wel en zakte ik af naar het Gemeentemuseum in Den Haag, voor een tentoonstelling met werken van Mark Rothko. Bij de ingang hing het verzoek om een beetje rustig te zijn – Rothko kon het best in stilte ervaren worden. Dat gaf enige hoop, hoewel ik van de stiltecoupé in de trein weet dat stilte een nogal relatief begrip is. Gelukkig liepen veel mensen met zo’n audiotourding rond, dat beperkt de mogelijkheden tot conversatie enigszins. Wel vonden twee heren het nodig om, zo gepositioneerd dat ze een complete hoek blokkeerden, met hun ruggen naar een schilderij de beurskoersen te bespreken. Het kan…

Storender werd het toen ik in een zijkabinetje Rood Vlak zat te absorberen. Een enkele keer lukt me dat – ik heb een half uur voor La Danse van Matisse gestaan en naar werken van Malevich gestaard zonder dat ik me ongemakkelijk voelde omdat ik het zicht van anderen toch akelig aan het belemmeren was. Maar goed, met dat Rood Vlak ging het ook een tijdje heel aardig. Ruw werd ik uit mijn lichte trance gehaald door een hoofd dat zich opeens naast het mijne bevond. Kon ik daar echt zo lang naar kijken, vroeg het hoofd, een vraag waarop het antwoord me zo evident leek dat ik geen antwoord gaf. Ik hoopte bovendien dat het hoofd zich snel weer terug zou trekken zodat ik door kon gaan met waar ik mee bezig was – zien hoe de kleuren subtieler en intenser werden hoe langer ik keek en er steeds meer begrip voor krijgen dat Rothko schilderen een welhaast spirituele ervaring vond. Dat vond ik kijken ook, namelijk.

Het hoofd trok zich terug, maar schamperde vervolgens tegen zijn gezelschap dat hij het maar een raar schilderij vond – wat doe je dan op een Rothko-tentoonstelling, dacht ik, als je Rothko niets vindt? En, net zover weg dat hij zou kunnen doen alsof het niet voor mijn oren bestemd was, vroeg hij zich ook nog al wat ‘zo’n dame’ nou bezielde om daar zolang naar te kijken. Dacht ze dat zo de film zou beginnen of dat het een treinraampje was? Het gezelschap vond het vrij geestig en omdat het geen aanstalten maakte te vertrekken ben ik maar gegaan, de betovering was toch al verbroken.

Onderweg naar de uitgang passeerde ik een andere tentoonstelling, iets met jurken en romantiek. Hier was stilte niet gevraagd, en er was dan ook geen stilte. Ik hoorde iemand zeggen dat ze zich opeens herinnerde waar ze Wuthering Heights van kende – van de film. Ik hoorde twee mensen de knie-operatie van een derde bespreken en ik zag drie dames op een bankje bananen pellen. Heel, heel even vroeg ik me af of er niet een soort toelatingsexamen voor musea ingesteld kon worden met daaraan gekoppeld een museumbewijs dat net als een puntenrijbewijs ingetrokken kan worden als teveel overtredingen zijn geconstateerd.

Advertenties
Geplaatst in Tentoonstelling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: