Madame Bovary

IMG_0512-0Na een hectische week en een hectische vrije dag vond ik mezelf gisterenavond terug in het theater, bij de voorstelling Madame Bovary van een van mijn favoriete gezelschappen, Theatergroep Suburbia. Er zat, gelukkig, een buffer tussen de hectiek en de voorstelling zelf – van een korte rondleiding door het gebouw en een inleiding. Gedwongen pauzes zijn heel goed als je de hele dag aan het rennen bent (figuurlijk rennen, in dit geval, waarover misschien wel later).

Wegens overmatige theaterconsumptie heb ik inmiddels een aardig idee welke voorstellingen ik mooi zal vinden. Afgezien uiteraard van goed spel en aanverwante vanzelfsprekendheden heeft dat te maken met een zeker mate van actualiteit. Ik bedoel niet dat ik alleen maar hedendaagse stukken wil zien. Shakespeare of een oude Griek kan prima, zolang het me maar duidelijk wordt waarom het stuk nu gespeeld wordt. Een doorgestoffeerde historische voorstelling, daar kan ik niets mee. Maar ik kan vaak ook weinig met interpretaties waarbij de actualiteit het oorspronkelijke stuk in de weg staat. ‘Effe is moeilijk treffen,’ zoals mijn moeder het zegt.

Theater naar een roman is ook een griezelige variant, waarbij het tussen mij en het stuk gruwelijk mis kan gaan. Theater naar een historische roman brengt dus een niet te onderschatten risico met zich mee.

De inleiding nam niet al mijn aarzeling weg. Ja, ja, theatrale ingreep hier en theatrale ingreep daar, maar met theatrale ingrepen maak je niet per se een stuk waar je met genoegen naar kijkt. Zeker als mijn hoofd toch al overuren maakt, zit het niet te wachten op kunstige ingrepen. Mooi theater, dat is wat het zoekt.

En, mag ik wel zeggen, gisteren dus gevonden heeft. Het dikke boek Madame Bovary is tot de essentie teruggebracht. Vier personages: Emma zelf, haar echtgenoot en haar twee minnaars. Twee acteurs: Susan Visser speelde Emma, Tijn Docter de drie mannen. En je hoeft je ook als je het boek niet kent, niet af te vragen of het ooit nog goed komt: Emma slikt in de eerste scène een drankje dat haar dood wordt. Expres.

Het stuk is niet geactualiseerd, de 19de eeuw was gewoon de 19de eeuw, met de gewoontes en omstandigheden van toen. Het stond niet in de weg. Emma Bovary was meer dan een ontevreden huisvrouw. Ik zag haar in deze voorstelling vooral als iemand die de scheidslijn tussen fantasie en werkelijkheid niet scherp zag. Die zo bezig was met dromen van een ander leven, dat ze niet kon zien dat ze van het leven dat ze eigenlijk leidde misschien ook iets moois had kunnen maken.

Da’s een behoorlijk mindfulle gedachte, eigenlijk, en daarmee behoorlijk actueel. Ik heb er thuis nog een tijdje over nagedacht, hoe je door je een andere wereld te wensen jezelf slachtoffer van de situatie maakt en daardoor ook niets meer kunt veranderen, bijvoorbeeld. Ik vind niet dat je je maar neer moet leggen bij een situatie die je niet bevalt en ik ben voorstander van dromen over hoe het beter kan. Alleen moet er een moment komen dat je uit je droom iets pikt dat je wél hier en nu verwezenlijken kunt.

Ik houd van voorstellingen die me aan het denken zetten. Dat deed deze. De theatrale ingreep van één acteur voor drie personages leidde niet af, integendeel, de overgang van het ene personage naar het andere was steeds logisch en vloeiend, en Emma ging even vloeiend mee naar hoe haar karakter veranderde als ze bij die ander was.

Gisteren was het een try-out, de voorstelling gaat op tournee. Ga kijken, zou ik zeggen.

Advertenties
Geplaatst in Theater

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: