Lieve TomTom

Irritante mannetjes op je schouder kun je door redenatie en argumenten proberen te overtuigen van hun ongelijk. Andere optie: ze afleiden.

De standaard afleidingstechniek van Echtgenoot en mij is wandelen. Gisteren hadden we zoveel last van mannetjes – Echtgenoot een ander dan ik – dat we zonder plan zijn gaan rijden. Richting Veluwe.

In de buurt van Amersfoort begon Echtgenoot aan de knopjes van het navigatiesysteem te draaien. Omdat hij uitkwam op de optie Bezienswaardigheden in de buurt, nam ik aan dat hij zich wilde laten inspireren tot een bestemming. Kasteel zus, kerk zo, het leek hem niet te bekoren. Bleek dat hij op zoek was naar Radio Kootwijk.

Na wat verkeerstechnisch iets minder efficiënte momenten kreeg ik het beheer over de knoppen. Ik ben daarin, laat ik het voorzichtig zeggen, niet erg bedreven. Het kost mij altijd een kleine eeuwigheid om Dingen met Knoppen te doorgronden en dat ik alleen met Tommie te maken heb als Echtgenoot het opgegeven heeft maakt dat het niet ontspannen uitproberen is.

Goed, ik heb een tijdje vruchteloos draaien aan en drukken op knopjes legden we ons er bij neer dat we Radio Kootwijk niet konden vinden. Althans, dat Tommie dat niet kon. Wij gaven ons nog niet zo snel gewonnen.

Kootwijk, lieten we Tommie zoeken. En daarna vonden we een Radioweg. Die maar doen? Die maar doen. Echtgenoot tikt ‘kortste route’ aan, in de wetenschap dat de ‘snelste route’ over een snelweg rijdt, en wij waren nu net een bedaagd Echtpaar dat niet per se ergens heen hoefde. Ja, inmiddels naar Radio Kootwijk, maar daar zat niemand op ons te wachten.

De kortste route betekende direct linksaf, een smallere weg door. Dat, zei Echtgenoot, had van hem nu ook weer niet gehoeven, al heeft hij er geen moeite met tegenliggers op smalle wegen. Een mooie weg was het wel, eentje waarvan we zeker wisten dat we ‘m op Veluwse omzwervingen nog nooit gereden hadden.

Prima. Tot we aan een extreem smal weggetje met hekken aan de zijkant komen. Dat was een beetje overdreven kortste route – het liep bijna parallel aan een andere, bredere weg die dezelfde kant op ging. Sorry, stel met kinderwagen, wij zouden het niet bedacht hebben. Het heeft ons hooguit tien meter opgeleverd, dit doorsteekje.

En voort gingen we, iets minder gezagsgetrouw ten opzichte van Tom. Zo zagen we niet helemaal de zin ervan in om te blijven rijden op een ventweg die duidelijk alleen voor omwonenden bedoeld was.

We waren bijna bij de Radioweg, toen we gewaarschuwd werden dat we een route met beperkte doorgang naderden. Op zich denk ik dat routeplanners er goed aan zouden doen om alleen wegen te suggereren waar je altijd rijden mag, maar vooruit, wellicht, dachten we nog optimistisch, ging het om een maximum gewicht of hoogte of breedte. Nou nee. We werden in onze vaart gestopt door een slagboom. Een dichte. Met daarnaast een bord: levensgevaarlijk schietterrein. Onze gezagsgetrouwheid nam weer de overhand, maar inmiddels waren we wel vastbesloten om Radio Kootwijk te enteren.

Nieuwe poging. Een website leerde ons een postcode, en Tom vindt postcodes ook wel acceptabel – het cijferdeel ervan, tenminste, dus ultranauwkeurig is het allemaal niet. Dat bleek ook. Bij het opgewekte ‘bestemming bereikt’ stonden wij ergens in de wildernis. Vooruit, een wildernis met wat parkeerruimte en een fietspad, maar toch, niet bepaald aan de voet van Radio Kootwijk.

Waar heel Nederland volstaat met borden en routes en wegwijzers, stond hier niets. Het was dus kennelijk niet de meest logische plaats om naar het monument te gaan. Behalve voor ons op dat moment, want wij stonden daar. We zijn gaan lopen en kwamen aanwijzingen tegen voor fietsers – u nadert het knooppunt, maar aan een 83 of 37 kan ik niet zien wat bij dat volgende knooppunt te vinden is. En voor wandelaars – routemarkeringen voor langeafstandslopers. En een bord dat er van een afstandje veelbelovend uitzag maar van dichterbij uitleg gaf over een wetenschappelijk experiment dat daar werd uitgevoerd, iets met de effecten van verlichting op de natuur. Niet een bordje, geen enkel klein pijltje, wees naar Radio Kootwijk.

Misschien was de verrassing daarom des te groter toen we het gebouw uiteindelijk zagen. We kwamen van de achterkant, draaiden uit het bos de heide op, en daar lag een soort kathedraal, temidden van niets. Nou ja, ook hier een niets met fietspaden, en, iets verderop, een parkeerplaats. En toch, vooral een overweldigend niets, stilte, haast mystieke rust.

We hebben er een tijdje van genoten en zijn toen dezelfde weg teruggegaan. Leuk, zo’n parkeerplaats om de hoek, maar daar stond de auto niet.

Eenmaal thuis vond ik ergens op een website een routebeschrijving. Die begon met de tekst: ‘vergeet het navigatiesysteem’.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: