Voorzichtig blogje

Dit is lastig schrijven, en ik heb er lang over geaarzeld. Laat ik vooropstellen dat ik geen fractie van een seconde twijfel aan de intenties en de oprechtheid van degenen die doen waar ik zo van ga zeggen dat ik ze niet doe. Echt niet. Hoe zou ik dat kunnen? Een deel ken ik als oprechte, betrokken personen, meer begaan met de wereld dan met hun eigen ego. Een deel ken ik helemaal niet en dan kan ik überhaupt niet oordelen. En iedereen daar tussenin krijgt vanzelfsprekend het voordeel van de twijfel. Of nee, zo moet ik het niet zeggen – ik twijfel niet.

En laat ik ook duidelijk zijn: ik ben treurig over de ramp met het vliegtuig. Ik voel mijn hart samenkrimpen als ik denk aan iedereen die dierbaren – en zo vaak inderdaad meervoud – verloren is. Elk persoonlijk verhaal emotioneert me. Ik ben boos omdat er zoveel politiek aan te pas komt. Ik voel onmacht omdat het zo lang moet duren. Alles. Echt waar. Ik ben een mens als ieder ander.

Mijn gevoelens vertalen zich niet in voor iedereen zichtbaar gedrag – ik heb op sociale media geen profielfoto’s aangepast. Ik leg nergens bloemen. Ik loop niet mee in stille tochten. Ik ga niet kijken naar hoe de auto’s in colonne Hilversum binnenrijden.

Dat is bewust. Gedeeltelijk om mezelf tegen het leed te beschermen en gedeeltelijk omdat ik probeer onderscheid te maken tussen mijn gevoelens en die van de nabestaanden. Die zijn volgens mij uiteindelijk wezenlijk anders – zij rouwen, ik niet. Ik treur. De intens verdrietige verhalen roepen bij mij herinneringen op. Aan de keren dat een van mijn dierbaren stierf. Aan een moment tijdens een vakantie toen we hoorden dat een vriendinnetje van Dochter samen met haar broer, zus en vader verongelukt was. Bijvoorbeeld.

De beschrijvingen van wie in het vliegtuig zat, zo hartverscheurend persoonlijk… Ik herken er veel in. Ik denk: ik had het ook kunnen zijn. Of mijn man, mijn kind, mijn broer, mijn neven en nichten. Maar ik was het niet en de rest van mijn familie ook niet.

Toen – heel ander niveau van treurig – mijn Vader ruim tien jaar geleden op hoge leeftijd en in lichamelijk op zijn best matige conditie overleed, toen waren er mensen die in het openbaar mooie dingen over hem zeiden schreven. Ze spraken van gemis. En later begreep ik dat en waardeerde ik het, maar in het begin irriteerde het me en had ik het gevoel dat na mijn vader nu mij mijn verdriet, mijn rouw werd afgenomen. Alsof ik het gemis moest delen. Het was van mij, van mijn familie, van niemand anders.

Daarom probeer ik nu terughoudend te zijn in mijn emoties – dit blogje is al bijna over mijn grens. Ook hier heb ik het over mijn eigen moeilijke momenten. Ik vind dat bescheidenheid past, afstand van het onbevattelijke leed. Hoed af, ogen neergeslagen, stil en aan de kant.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin
One comment on “Voorzichtig blogje
  1. Rina schreef:

    Mooi verwoord! Ik herken het gevoel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: