Synchroonkijken

Dit is een blogje voor degenen die deze week volslagen willekeurige, contekstloze foto’s op een van mijn sociale media kanalen zien verschijnen.

Nee, noch het WK, noch de temperatuur binnen of buiten, noch overmatig drankgebruik, noch enig denkbare aanleiding dan ook, heeft geleid tot een dusdanige hersenverweking dat ik de wereld slechts in fragmenten zonder samenhang tot mij neem.

Ik struikelde domweg weer eens over een aardig initiatief, dit keer eentje van fotografe Else Kramer. Zij noemt het ‘synchroonkijken’ en het komt erop neer dat ze een week lang dagelijks een begrip de wereld in slingert wat dan door iedereen die meedoet in een foto vertaald moet worden.

Dat soort initiatieven levert altijd een ‘ja ik wil’-reactie bij me op. Wat, als ik over nadenk, ook wel iets merkwaardigs heeft, die Pavlovtoestand. Ik geloof niet dat ik bekend sta om mijn grote mode- of hypegevoeligheid. Maar goed, ik doe dus mee.

Nu klinkt dat ook weer eenvoudiger dan het is. Wat niet aan Else Kramer ligt, maar aan onrustige grijze massa in mijn hoofd die geneigd is alles te problematiseren. Kijk, een opdracht als ‘maak elf foto’s van iets oranjes en publiceer nummer elf’, dat kan ik aan. Nu en dan vraag ik me af waar de grenzen liggen in het continuüm geel-oranje-rood, maar dat is dusdanig arbitrair dat ik er weinig gedachten aan wijd.

Opdracht een echter luidde ‘knoppen’. Dat zijn geen knoppen, pestte Hoofd, toen ik mijn telefoon in stelling bracht om de knoppen op de koffiemachine vast te leggen. Dat zijn druktoetsen, sukkel. Ik vreesde dat Hoofd dit de hele dag zou volhouden en ben snel een studio ingepiept, waar dingen staan met zoveel schuifjes en schakelaars en andere bedieningshulpmiddelen dat er beslist eentje tussenzit waar zelfs eigenwijs Hoofd niets tegen in kon brengen. De truc lukte.

De volgende dag sloeg Hoofd terug. Frustratie. Juist. Ik ben zelden gefrustreerd door fotografeer- en publiceerbare dingen. Mensen fotograferen doe ik alleen bij hoge uitzondering en een foto van iemand voorzien van de tekst ‘frustratie’ gaat echt niet online. Nooit. Eigenlijk, nuanceerde Hoofd, ben ik ook niet zo bijzonder vaak gefrustreerd. Ja, ik erger me, ik vind dingen jammer, ik ben ergens in teleurgesteld en soms heb ik domweg zwaar de pest in, maar gefrustreerd? Nee, ik heb geen gebrek aan belemmerende emoties, alleen frustratie komt in dat rijtje niet voor.

Ik heb de hele dag dingen die me niet bevielen een cijfer gegeven op de schaal van tien tot een – grofweg van ‘hier ben ik enthousiast over’ tot ‘dit frustreert me’ en lager dan een 2,5 ben ik niet gekomen. Een eenzaam achtergelaten winkelwagentje was mijn oogst. Die haalde amper een vier, maar toch, onachtzaamheid, desinteresse in gemeenschappelijke belangen, dat soort zaken, als iets me bovenmatig ergert is het dat. Ondertussen erger ik me niet aan mijn eigen chaos. Wie zegt dat ik consequent moet zijn?

Zeven dagen een Hoofd dat moeilijk doet en willekeurige foto’s. Misschien moet ik toch iets langer nadenken voor ik me ergens in stort. Al is niet uitgesloten dat het met Hoofd toch nooit iets wordt.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: