Altijd onderweg

Hoewel mijn levensloop anders doet vermoeden – meer dan twintig jaar zelfde Echtgenoot, zelfde baan, zelfde huis – ben ik in het diepst van mijn gedachten een zwerver, onderweg van niets naar nergens, en altijd onrustig op zoek naar nieuwe indrukken, nieuwe ervaringen.

Zo in het dagelijks leven weet ik deze constant aanwezige onrust wel enigszins te beteugelen, al staat Verveling altijd op mijn schouder mee te kijken. Met nieuwe boeken, regelmatig een nieuwe theatervoorstelling, liefst eentje die een verse kijk ergens op geeft en zovaak mogelijk iets koken dat ik nog nooit eerder gekookt heb, kom ik een eind. Ik wil wel structureel ergens anders zijn dan ik ben, maar dat onderdruk ik dan maar. Tussen droom en daad, immers, staan wetten in de weg, en vooral praktische bezwaren.

Op vakantie ben ik een vreselijke reisgenoot. Het is met mij, bijvoorbeeld, onmogelijk om een week op dezelfde plaats te blijven. Op dag een bekijken we de directe omgeving, dag twee tot vijf gaan we naar respectievelijk het noorden, oosten, zuiden en westen. En wat heb je dan op dag zes nog te doen?

Het is niet dat ik denk dat het elders beter is. Dicht mij ook geen ijver of behoefte aan continue intellectuele uitdaging of domweg nieuwsgierigheid toe (van dat laatste heb ik genoeg, alleen is dat niet de drijfveer hier), het is onrust, pure, kale onrust. Ik heb wel geprobeerd hier technieken als yoga en Tai chi en meditatie voor in te zetten, maar helaas, die brachten alleen maar meer onrust. Geen stress, onrust. En inmiddels heb ik me er min of meer bij neergelegd dat het onlosmakelijk bij mij hoort, altijd elders willen zijn.

Om dat makkelijker te maken heb ik er een verklaring bijgezocht. Ik ben in Londen geboren en heb mijn hele schooltijd in Groningen doorgebracht, waarbij mijn Ouders altijd hebben uitgestraald dat dit een Zeer Tijdelijke Toestand was, en dat we bij de eerste de beste mogelijkheid naar het westen zouden verhuizen. Voor het ware wortelen is dat niet erg behulpzaam.

Gisterenavond was ik bij het Almeerse optreden van Daniël Lohues. Al een aantal jaar toert hij rond met dezelfde muzikanten, hij zingt vergelijkbare liedjes over vergelijkbare thema’s en, dat vooral, hij bejubelt elke keer de eigen omgeving, de geboortegrond, een plaats waar alles vertrouwd en ‘gewoon’ is, waar hij zich thuisvoelt.

Dat is mij zeer vreemd. In alles wat gelijk blijft zit Verveling me aan te staren, in het nieuwe dat ik najaag, vind ik iets vertrouwds en ik kan me intens thuisvoelen op een pleintje in een stad die me de volgende dag weer ‘verjaagt’.

En toch… toch ben ik nu voor het vierde of vijfde achtereenvolgende jaar naar Lohues’ optreden gegaan en weet ik vrij zeker dat ik volgend jaar weer naar hem ga luisteren als hij naar Almere komt. Naar dezelfde muzikanten, vergelijkbare liedjes met vergelijkbare muziek en vergelijkbare thema’s en ongetwijfeld een vergelijkbare boodschap, die ik zo samenvat: leef het leven nu maar doe het een beetje bescheiden en zonder dat je anderen nodeloos voor de voeten loopt. Niet wereldschokkend, maar zo oprecht vriendelijk dat je ‘m niet vaak genoeg kunt horen.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin, opera/muziektheater

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: