De beste keuze

De wereldbevolking is onder te verdelen in maxi- en optimizers. Een beetje maximizer onderzoekt alles en is pas tevreden als-ie met de beste deal naar huis gaat. Volgens mij tref je onder deze groep degenen die voor de sport (dus niet uit al dan niet tijdelijke financiële noodzaak) aanbiedingsfolders uitpluizen en van winkel naar winkel spurten om overal de beste koopjes te halen. Ze zijn lid van de consumentenbond en leren de testen uit hun hoofd. Ze hebben de smoor in als ze na aankoop ontdekken dat je hetzelfde product voor minder geld had kunnen kopen of voor hetzelfde geld een beter product.

Voor een gemiddelde maximizer zal een optimizer een losbol zijn. Een optimizer op zijn beurt vindt de doorsnee maximizer iemand die het leven aanzienlijk moeilijker maakt dan nodig is. Een aankoop, zegt de optimizer, is prima als voor jou de verhouding kwaliteit, kosten en inspanning een beetje in verhouding staan. Kom je later een beter aanbod tegen? Tja, da’s dan jammer. In eerste instantie was je tevreden, er is geen enkele reden om dat nu niet meer te zijn. En die maximizer die pas gelukkig is als-ie de allerbeste keuze heeft kunnen maken, dat is een tikkeltje sneu figuur. Een beetje optimizer is al lang aan het genieten van zijn keuze, en wat kun je niet allemaal voor leuks doen in de tijd dat de maximizer nog met z’n onderzoek bezig is.

Echtgenoot is een optimizer pur sang, en in de loop van de tijd heb ik dat wel een beetje overgenomen. Al ben ik nooit een extreme maximizer geweest, ik vond het toch altijd knap vervelend als ik in een winkel kwam waar een object dat ik twee dagen geleden elders had aangeschaft daar opeens een kwart goedkoper was. En ik kan nog altijd in de supermarkt staan aarzelen of de ene hagelslag nu net iets lekkerder was of de andere. Volgens Echtgenoot telt daar alleen of de hagelslag lekker is, minimale smaakverschillen zijn irrelevant.

In de NS-kaartenkeuzetoestand waar mijn collega’s en ik in zijn gestort duikt dat verschil ook op. Omdat ik het allemaal maar erg ingewikkeld vond heb ik een NS-jaarkaart besteld, volgens een eenvoudige en voor een maximizer onbegrijpelijke redenatie. Ik had een OV-jaarkaart, die is per maand iets van €140 duurder dan een NS-variant, en het is vrij onwaarschijnlijk dat ik elke maand voor €140 bus-, tram- en metroritjes maak, dus de facto ben ik goedkoper uit. Anderen worstelen met ingewikkelde combinaties van voordeelkaarten en ik vermoed dat hun constructies financieel gezien voor mij ook aantrekkelijk zouden kunnen zijn.

Uit pure noodzaak maakte ik dertig jaar geleden, toen ik in Amsterdam woonde en in Leiden studeerde, dit soort berekeningen ook. Zeventien keer in de maand naar Leiden betekende dat een maandabonnement de goedkoopste keuze was. Haalde ik dat niet, dan waren er misschien weken dat ik vijf keer ging, wat een weekabonnement haalbaar maakte. Of kwam het met mijn colleges zo uit dat een voordeelurenkaart soelaas bood? Het scheelde hooguit een paar gulden per maand, maar dat was toen voor mij het verschil tussen wel of niet een avondje naar de kroeg.

Zodra mijn financiële mogelijkheden het toelieten heb ik dat maximizergedrag achter me gelaten. Doe mij maar makkelijk. Lang heb ik dat stiekem en waarschijnlijk wat calvinistisch voor mezelf afgekeurd. Toen ik mijn collega’s hoorde discussiëren en de rekensommen langs zag schuiven, realiseerde ik me opeens dat ik daar geen last meer van heb. Ik heb gemak gekocht en ik ben er erg gelukkig mee.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: