Zorgmijder in het ziekenhuis

Ik heb de neiging om in geval van nies- en hoestbuien die gepaard gaan met koorts langer naar mijn werk te gaan dan strikt genomen wenselijk is. Ooit heb ik op internet een arts gevonden die zei dat je alleen thuis moest blijven als je op je werk zieker was dan thuis. Een briljant advies, dat ik volledig omarmd heb. Al vermoed ik dat deze arts dezelfde leermeester heeft gehad als degene die mijn niet bijzonder fruitminnende ouders heeft uitgelegd dat de enige vrucht waar je qua voedingsstof wat aan hebt de banaan is en de arts die in mijn ouderlijk huis het voorschrift ‘bij verkoudheid en griepachtige verschijnselen voor het slapen gaan twee aspirientjes en een glas jenever’ heeft ingevoerd. In alle gevallen zijn er ook artsen te vinden die iets anders beweren, maar waarom zou je verder zoeken als je een gewenst advies binnen hebt?

Ik heb ook een tijd collega’s die me bezorgd voorstelden toch maar naar huis te gaan voorgehouden dat ik op mijn werk was en dus niet ziek kon zijn omdat je nu eenmaal niet naar je werk ging als je ziek was.

Het zal duidelijk zijn: ik ben een zorgmijder.

Volgens een ander staaltje Aristotelisch niet geheel correcte logica heb ik pas een kwaal als dat door een arts is vastgesteld, en aangezien ik dus niet naar artsen ga, heb ik ook nooit wat. Die ene keer in de vijf jaar of zo dat ik me dan wel bij een arts meld, zegt hij overigens altijd dat het vanzelf over gaat, en dat ik maar een beetje rustig aan moet doen.

Laatst was ik bij een opticien omdat ik een nieuwe bril wilde. Die kreeg ik niet, omdat mijn oogdruk te hoog was. Eerst langs een oogarts, oordeelde de opticien.

Ik vond dat irritant maar niet erg verontrustend. Diezelfde route had ik een jaar of tien eerder ook al afgelegd en toen constateerde de oogarts dat er meer mis was met de meetapparatuur van de opticien dan met mijn ogen. Met de nieuwe oogarts sprak ik af dat hij hetzelfde zou zeggen. Hij hield zich niet aan de afspraak, misschien ook wel omdat hij er niets van af wist. Integendeel. Hij vond verhoogde oogdruk en een zekere familiaire aanleg twee niet te negeren risicofactoren voor glaucoom en schreef me oogdruppels voor en allerlei aanvullende onderzoeken. En die oogdruppels moesten per direct gehaald worden, niets wachten tot het einde van de week, als ik toch vrij had.

Afgelopen vrijdag moest ik me aan die aanvullende onderzoeken onderwerpen. De medicalisering begon al in de rij voor de balie: er stond een dame achter me die me van alles begon te vertellen over haar oogproblemen. Ze had een operatie achter de rug en nu zag ze nog steeds dubbel, dus ze kwam maar even laten controleren. Gelukkig was ik snel aan de beurt – ik ben al niet zo goed in sociaal wenselijk gedrag in de rij en al helemaal niet als dat gepaard gaat met informatie over behandelingsmethoden.

Voor onderzoek één moest ik in het een of andere apparaat naar een vierkantje op een wit veld kijken en dan aangeven of er vijandelijke mogendheden het witte veld binnendrongen. Eerst rechts – waar het een heel gedoe was om de aanvallen af te slaan. Ze kwamen van alle kanten. Links daarentegen was het een uiterst vreedzaam geheel. Gek genoeg was dat niet helemaal de bedoeling.

Bij onderzoek twee moest ik naar een blauw lichtje kijken, eerst in een apparaat, later er net naast. Rechts dan. Links precies andersom – eerst erbuiten, dan erin. Helaas weigerde het kennelijk anarchistisch aangelegde lichtje om weer terug te gaan in z’n hok. Ook dat vond ik zeer wenselijk en opnieuw was de optometriste het niet met me eens – ze sprak het vermoeden uit dat de oogarts wel een uitgebreider onderzoek zou willen.

Voor zijn oordeel moest ik even terug naar de wachtkamer. Kennelijk herkende de dame-uit-de-rij mijn iPad niet als boek: zij deed het Oogziekenhuis in omgekeerde volgorde, eerst de oogarts, daarna het onderzoek, kwam tussen die twee in naast mij zitten alsof er geen dertig andere vrije plaatsen waren en begon meteen weer te praten. Nu kreeg ik dus wel alle details over de operatie, inclusief injecties in het oog, bijna aanleiding voor mij om heel hard weg te rennen. Er was ook nog iets met iemand die op haar zat te wachten in de auto, een corpulente kennis met één been, maar voor ze daar over uit kon wijden werd ik gelukkig geroepen.

Niet geheel onverwacht moet ik dus binnenkort opnieuw een onderzoek ondergaan. Het oorspronkelijke onderzoeksobject, glaucoom, is niet aangetoond, en de oogdruppels verlagen mijn oogdruk, dus wat mij betreft was het niet nodig. Maar ja, daar dacht de arts toch anders over. Afwijking was afwijking.

Ik ga heus braaf naar die volgende afspraak. Maar het bevestigt me wel in mijn overtuiging dat je de medische wereld zoveel mogelijk moet vermijden. Voor je het weet vinden ze een kwaal waar je niet eens voor kwam.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: