Ter Navolging

20140406-213558.jpg
Waar weinig begraafplaatsen in het straatbeeld om aandacht vragen, maakt het Haagse Ter Navolging het wel heel bont. Terwijl het schuin tegenover het Appeltheater ligt, waar ik nogal eens kwam en kom, had ik geen flauw idee dat het er lag. Ook toen mijn ouders zich het eigendomsrecht verwierven van een graf daar, werd mijn aandacht niet getrokken door het een beetje van de straat gelegen gietijzeren hek. Ja, ik wist dat het op de grens van Den Haag en Scheveningen lag, maar waarom nu precies tegenover mijn theater?

Het drong pas echt tot me door op de begrafenis van mijn vader, die ik, zoals mij dat gaat met begrafenissen van naasten, min of meer in trance ben doorgekomen. Ik bedoel – enerzijds een staat van verhoogd bewustzijn, anderzijds betrekkelijk verdoofd. Zelfs toen we vooraf bij de kerk stonden had ik nog geen flauw idee waar de begraafplaats zich ophield.

Voor verafgelegen theaters bestel ik kaartjes ver van tevoren, dus had ik ook voor de maanden na vaders overlijden nog een paar voorstellingen in dat Appeltheater. Onder het motto ‘blijf doen wat je leuk vond toen je nog dingen leuk vond’ ben ik telkens gegaan, en heb ik ook kaartjes besteld voor het volgende seizoen, ook toen mijn rouw een nieuwe stimulans kreeg met het overlijden van mijn broer. Het waren verwarrende tijden waarin de wereld alleen maar grijs was, een meer of minder dichte mist.

Bij Ter Navolging liep ik altijd wel even binnen. Het is geen gezellige begraafplaats, voor zover begraafplaatsen gezellig kunnen zijn. Zorgvlied, in Amstelveen, valt wel binnen die categorie, daar kun je op een klapstoel naast een graf gaan zitten, klauteren eekhoorns door de bomen en zingen vogels. Ter Navolging is een vlakte van zwart granieten platen, geen opstaande stenen, geen beplanting. En qua vogel hoor ik er eigenlijk alleen maar het gekras van meeuwen, wat weinig troostrijks heeft. Het is voor mij niet direct de plaats om me te verzoenen met de dood of er iets te voelen van hoe dood en nieuw leven met elkaar in verbinding staan.

Maar het is wel waar mijn vader ligt, en het zou raar zijn om niet even bij hem langs te gaan.

Op een van die dagen was ik erg vroeg. Ik had niet zoveel zin om al naar het theater te gaan, en toen ik mijn bloemetje bij vader had gebracht ben ik bij hem gaan zitten – hij ligt gelukkig in een hoekje, er was een muur waar ik tegen kon leunen. Ik praat niet met grote regelmaat met mijn overledenen en zij praten ook niet vaak tegen mij. Toen ik daar een kwartiertje zat, toen had ik toch het idee dat vader me zei dat het goed was dat ik dat bleef doen, naar theater gaan, maar dat het nog beter was als ik ook weer probeerde te genieten. Dat was de eerste keer dat de grijze waas een beetje optrok, dat ik me niet vaag schuldig voelde dat ik überhaupt probeerde iets leuk te vinden.

Afijn, vandaag liep ik weer even bij hem langs, op weg naar het Appeltheater. De grijze gravenvlakte was extra somber, het had net geregend, er kraste een onwelluidende meeuw, de paar bloemetjes die op een graf waren gelegd waren dor of verlept of omgevallen of alledrie. Maar uit die troosteloze omgeving klonk de stem van mijn vader, even opgewekt als wanneer we aan de telefoon spraken over boeken die ik had gelezen en stukken die ik had gezien. Waar ging ik heen? Casanova? Klonk interessant. Veel plezier!

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: