Terug op het honk?

Gek is dat toch, een jaar lang was een dag niet compleet zonder dat ik een blogje de wereld in had geslingerd. En opeens schreef ik niet meer. Van de periode dat ik studeerde en zeer onregelmatig met mijn ouderlijk huis belde, herinner ik me dat hoe meer tijd verstreek na een belmoment, des te belangrijker moest het zijn wat ik te vertellen had. En dus belde ik maar niet.

Zo ging het nu ook, min of meer. Ik deed niet veel meer dan werken (saai!!!), lezen en naar theater gaan (snob!), en naarmate ik langer niet schreef voelde ik me bezwaarder om over mijn saaie snobbenbestaan te schrijven.

Waarbij dan nog kwam dat het bedrijf waar ik werk met een fusie bezig was, waar ik als lid van de ondernemingsraad meer mee te maken had dan mij lief was. Continu jongleren tussen je eigen belang, dat van je afdeling, dat van andere afdelingen, van collega’s die weg dreigen te moeten en collega’s die mogen blijven, het was een aanslag op mijn weerstand, temeer waar de gesprekken die we voerden met de directie en de ondernemingsraad van het andere bedrijf niet altijd even ontspannen verliepen.

En ik ben verklaard ongeschikt voor afscheidnemen. De laatste weken van het vorig jaar leek het soms wel of we dat elke dag deden, iemand uitzwaaien. Soms was dat ook echt zo, en soms waren het zelfs meer collega’s tegelijk.

Ook op mijn afdeling moesten mensen naar hun eigen functie solliciteren en moesten mensen weg. Op de dag dat bekend zou worden wie mocht blijven, werkte ik in principe niet, maar toch maar. Het was een rare dag. Een voor een gingen mijn collega’s horen hoe het verder zou gaan. We juichten om de eerste resultaten, zij mocht blijven, en hij, en zij… Maar het moment kwam dat voor iemand geen rol in de nieuwe organisatie werd gezien. Dat kon niet anders, er waren meer kandidaten dan vacatures. Wat onvermijdelijk is, is daarmee niet makkelijk te aanvaarden. Zelden heb ik een stemming zo zien omslaan – ook degenen die net gehoord hadden dat hun contract verlengd werd, lukte het niet meer om daar enthousiast over te zijn. We hebben de werkdag vroeg en in het café beëindigd.

We zijn drie maanden verder en de rust lijkt terug te keren. Mijn bestaan is nog altijd een mengeling van saai en snob, maar ik begin het schrijven te missen.

Laat ik het dus maar weer eens proberen. Niet dagelijks, en niet omdat ik iets te vertellen heb, maar omdat het zo leuk is, woorden achter elkaar zetten.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: