Het geweten

Op gezette tijden word ik wakker met een overtuiging: vanaf NU wordt alles anders. Dat ‘alles’ loopt uiteen van ordelijk tot geduldig tot assertief tot sociaal – het complete competentiehandboek komt langs. En uiteraard verandert er zelden iets. Okay, ik plan mijn werk en mijn vrije tijd een paar weken, en dan raak ik een keer van het padje en kom er nooit meer op terug. Ik reageer een dag overal begripvol op, want probeer geduldig te zijn, en al aan het eind van de ochtend hang ik van frustratie tegen het plafond. Schiet niet op, dus.

Logisch ook, zeg ik na een jaar met door mijn werk aangeboden coaches en cursussen. Er was namelijk nooit een reden om alles te veranderen. Ook zonder planning komt mijn werk min of meer op z’n pootjes terecht en ook als ik ontzettend geduldig alles honderd keer uitleg begrijpen mensen dingen niet. En dat is fnuikend voor mijn motivatie. Voor ieders motivatie, denk ik, in elk geval zeker voor de mijne.

Vrij toevallig liep ik aan tegen een Grote Verandering die ik vooralsnog wél vol blijk te houden. Dat kan ik dus, met dank aan de coaches en cursussen, ook verklaren: er zit een gedachte achter. Het klopt met mijn waarden. Erger: het komt voort uit die waarden. Ik eet sinds een paar maanden eigenlijk veganistisch. Zolangzamerhand durf ik het aarzelend te zeggen, als ik ergens naar toe ga. Ik leg het ook steeds iets minder aarzelend uit: kijk, ik at natuurlijk al vegetarisch, en een van de redenen daarvoor was de bioindustrie. Maar ja, als ik zuivel wil eten zijn er altijd nog vrouwtjeskoeien die last hebben van die bioindustrie (en vrouwtjesschapen en -geiten). Dat probeerde ik op te lossen door biologische zuivel te kopen. Tot ik een keer wakker werd met de prangende vraag: ‘en de mannetjes dan?’.

Eerst hoop je nog dat het overgaat. Dat je geweten zich weer een tijdje koest houdt. Dat doet het ook als ik een wegwerpbekertje gebruik, of naast Echtgenoot in de auto een rondje IJsselmeer maak, gewoon omdat het kan en het regent. Naar New York vlieg. De yoghurtbeker niet ontleed in een wikkel (oud papier), een beker (plastic) en een afsluitfolietje (rest). Best fijn, zo’n sluimerend geweten.

Dit keer werkte het helaas niet zo. Bij elk bakje muesli met overheerlijke Weerribbenkwark, bij elke boterham met volmaakte boerenkaas, bij elk roerei schoot mijn geweten omhoog, als een sprekend duveltje uit een doosje. En het mannetje? En het mannetje? En het mannetje? Het begon zo opdringerig te worden dat ik vreesde dat het rare beelden in zou gaan zetten, van haantjes in een shredder en zo. Om dat te voorkomen heb ik het z’n zin maar gegeven. Beter het geweten wakker dan ik niet meer slapen, leek me.

Helaas was toen de geest uit de fles. Vond mijn geweten. Op dit moment is zijn mantra ‘met respect voor mens, dier en milieu’. Vooruit dan maar, geweten. Ik ga proberen zo te leven, met respect voor mens, dier en milieu. Maar wel leuk, geacht geweten. Alleen heb ik geen idee hoe het moet, dat respectvol leven. Afgezien dan van dat dierloze eten dat ik inmiddels vanzelfsprekend vind. Verder doe ik maar wat. Volgt u mij op mijn zoektocht?

20131120-205831.jpg

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Oeps: Twitter reageert niet. Wacht svp een paar minuten en ververs deze pagina.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: