Een Blind Date in de Aardzee

20130908-001959.jpg
Een paar weken geleden hadden we vakantie en zouden we van huis uit leuke dingen gaan doen. Op mijn verlanglijstje stond al een tijdje een tocht langs de landschapskunstwerken die Flevoland rijk is. We wonen hier nu zo’n twintig jaar en verder dan de Groene Kathedraal was ik nooit gekomen. Helaas kreeg ik Echtgenoot niet echt geënthousiasmeerd. Dat wil zeggen, als ik heel democratisch twee voorstellen deed voor een uitstapje, koos hij structureel de andere optie. Maar ja, die dingen liggen niet allemaal even efficiënt bij een bushalte, om het voorzichtig te stellen, en ik rijd geen auto, dus ik had hem nodig.

Terwijl ik nog bezig was een list te verzinnen, kreeg ik een flyer van Theatergroep Suburbia, waarin niet alleen werd aangekondigd dat ze een voorstelling gingen spelen in een van die landschapskunstwerken, maar ook dat er een bustocht werd georganiseerd langs een aantal andere. Alleen de twee in Almere werden overgeslagen, wat niet heel erg is. De ene is de mij bekende Kathedraal, en de andere moet ook per fiets wel bereikbaar zijn, lijkt me.

Toen het vanmorgen zoveel grijzer was dan de afgelopen dagen vroeg ik me wel even af hoe goed dit idee was, in de zon zijn de meeste dingen leuker en in de regen naar theater kijken is ook een vrij sneue bezigheid. Maar vooruit, wie A gezegd heeft moet ook B zeggen, en bovendien, ik had al betaald.

We vertrokken om twee uur vanaf Lelystad, waar een enorme bus stond. Voor zeven deelnemers, de gids en de organisator. Dat was, op z’n zachtst gezegd, lichtelijk overdreven. Maar mooi dat we geen ruzie hoefden te maken over een plaats aan het raampje.

En daar gingen we. Naar de hurkende man van Anthony Gormley, die bij de dijk Lelystad-Enkhuizen over het water staart. Naar het Observatorium van Robert Morris, een soort modern paleolitisch monument, waar je niet over heel bijzondere gaven hoeft te beschikken om er een mystieke sfeer te voelen. Naar Sea Level van Richard Serra, twee donkergrijze muren in Zeewolde. Dat klinkt niet bijzonder inspirerend, en dat is misschien wel het lastigste van deze kunstvorm. Uitleggen is lastig, foto’s helpen niet heel erg, je moet het ervaren. En ja, ik weet dat dat zweverig klinkt.

Het einddoel van onze tocht was de Aardzee, waar de voorstelling zich afspeelde. Het was inmiddels zachtjes gaan regenen, dus aan onze linkerhand was een prachtige zonsondergang zichtbaar en rechts een regenboog, die in het weidse landschap inderdaad een halve cirkel besloeg. Enorme golven van aarde en gras, bomen met zilvergrijze blaadjes, schelpenpaadjes en een ondergaande zon, hoe mystiek wil je het hebben?

Jammer van die regen, dacht ik nog even. En jammer ook dat ik niets bij me had dat echt regenbestendig was. Een vest en een fleecedekentje waren prima tegen eventuele kilte, regen hielden ze niet tegen.

Onnodige zorgen, bleek. Suburbia had het regenplan in werking gesteld, wat inhield dat iedereen een plastic poncho uitgereikt kreeg, en er werd ernstig aanbevolen die ook te gebruiken, omdat de houten banken van de tribune niet meer droog te krijgen waren. Het moet een raar gezicht zijn geweest, zo’n vijftig in plastic gehulde personen op een tribune midden in het Flevolandse landschap. Gelukkig keek ik vanaf de tribune naar het kunstmatig glooiende landschap, waar het toneelstuk gespeeld werd.

Geen luchtig stuk, dat Blind Date van Theo van Gogh, over een man en vrouw die elkaar zijn kwijtgeraakt, geestelijk gezien, en via een spel met contactadvertenties elkaar terug proberen te vinden – de ene blind date na de andere, en terwijl zij toch min of meer dichter bij elkaar lijken te komen, ontdek je als toeschouwer waarom ze uit elkaar zijn gegroeid en hoe ondenkbaar het is dat ze samen verder leven.

Ik zag dat ik dezelfde voorstelling over een paar weken binnen de muren van een theater ga zien. Zo betoverend mooi als vanavond kan het nooit worden. De oneindige ruimte waar nu gespeeld werd maakte het voor de personages extra onmogelijk elkaar te bereiken. Hoe dat binnen moet? Ik ga het zien, maar vooralsnog denk ik niet dat de binnenvoorstelling in staat zal zijn de beelden van de buitenvoorstelling te verdringen.

Advertenties
Geplaatst in Tentoonstelling, Theater

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: