Verdwaalde koolmees

Omdat het vanmorgen bewolkt en minder heet was dan gisteren, dacht ik er goed aan te doen de tuindeuren in de kamer beneden en het raam in de keuken boven tegen elkaar open te zetten. Die twee ruimtes staan met elkaar in open verbinding. Echt afkoelen zou het niet, wist ik, maar allicht zou het wat helpen. Binnen telt elke graad.

Ik zat boven toen ik beneden rumoer hoorde. Over het algemeen betekent dat dat Poes een van de buurtpoezen heeft gesignaleerd. Binnen. Ze durft zelf niet goed op te treden, maar samen komen we een heel eind.

Nergens een poes te bekennen. Ja, Poes. Die zat mekkerig – ik heb er geen ander woord voor – omhoog te staren naar een rondfladderend vogeltje. Actie een van mijn kant was Poes in het trappenhuis zetten. Het trappenhuis is het hart van ons huis, dat afgesloten kan worden van de woonkamer en de keuken. Er is een tweede trappetje dat niet af te sluiten is, zodat je altijd van boven naar beneden kunt. En omgekeerd, natuurlijk.

Poes vindt dat stom, die route. Als een van de deuren open is en zij is op de trap, dan blijft ze net zo lang mauwen tot we haar uit wanhoop opendoen. Behalve als ze achter de dichte deur staat en wij aanstalten maken om haar blikvoer te geven, dan weet ze de weg wel. Of als er een vogeltje beneden zit. Ze was al weer beneden voor ik via de alternatieve route boven was. Helaas voor haar, de deur boven was inmiddels dicht en poging twee lukte wel. Ik had nu dus een paniekerige vogel in de woonkamer en een luidruchtig boze kat in het trappenhuis. Tot zover een rustige woensdag.

Ons huis is niet alleen vrij raar van bouw, het is op bepaalde plaatsen ook nogal hoog. In een kamer met een gewone hoogte zie ik me nog wel met een theedoek of een hoed of een emmer of zo achter zo’n beestje aanrennen. Per slot van rekening bleef het elke keer even verdwaasd zitten als het weer tegen een raam was gebotst. Zo had ik het diertje wel als koolmees kunnen identificeren. Ik heb nog even met zo’n theedoek als vangnet staan zwaaien, op de bank, op tafel, met een voet op de rand van de kast, tot ik me realiseerde dat zelfs als ik het diertje kon vangen, het een toer zou worden om op de grond te komen zonder het vogeltje te pletten of te laten ontsnappen. En dat de kans aanwezig was dat ik zonder vogel ter aarde zou storten. Het is lang geleden dat ik op school moest ‘apenkooien’.

Poes zat me ondertussen vanaf de trap toe te sissen dat zij dit akkefietje best even voor me op wilde knappen, maar daar zag ik vanaf.

Vogeltje probeerde het eens aan de andere kant, in de keuken. Naast het trappenhuis is een grote leegte, tot aan het dak. Fijn, dacht koolmees, daarvandaan kom ik vast verder. Van vangpogingen op vijf meter hoogte zag ik maar af. Ik ben verder gaan lezen, probeerde boze Poes op de trap en nerveus gefladder en gebonk tegen ramen ver boven mijn hoofd te negeren. Het was even schrikken toen het koolmeesje opeens voor me op tafel neerstortte. Voor hem nog meer dan voor mij, want hij kreeg direct een theedoek over zich heen en onhandige handen die ‘m vastpakten en naar buiten brachten.

Poes mocht de kamer weer in en is nog een tijdje wezen zoeken, en ik hoop dat het meesje ergens op een veilige plaats de traumatische ervaring heeft verwerkt. Maar voor hetzelfde geld is het inmiddels door een van de weldoorvoede buurtkatten gevangen en verorberd. Het blijft iets vreemds, dat jachtinstinct.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: