No impact, dag twee: afval

Vandaag mocht ik niets kopen en mijn afvalproductie minimaliseren. Mwah…

Ik was nog maar net op mijn werk, toen ik mezelf betrapte op het met papieren handdoekjes schoonschrobben van mijn koffiekopje, dat sinds donderdag stond aan te koeken. Vanzelfsprekend begon ik erg trots op mezelf te zijn – uit gemakzucht tap ik mijn eerste kopje koffie ook wel in een kartonnen bekertje en bewaar ik het afwassen voor een later shot cafeïne. Nu zat ik schuldbewust te berekenen wat meer bomen had gekost, het bekertje of de doekjes. Ik ben er niet uitgekomen.

Verder heb ik heel netjes geen papier gebruikt. Dat heb ik mezelf een beetje opgedragen toen ik een iPad kocht, een beetje papierloos werken. Dat heeft niet zozeer met een behoefte aan afvalvemindering te maken, als wel met onoverzichtelijke stapels op mijn bureau, waarbij merkwaardig genoeg het belangrijkste papier onderop ligt. Tenzij ik onderaan begin te zoeken, uiteraard.

Het is natuurlijk een illusie te veronderstellen dat ik met welk hulpmiddel dan ook wel in een oogopslag vind wat ik zoek, maar met dromen is niets mis, lijkt me. En zelfs als ik maar een enkele week alles vinden kan springt mijn arbeidsproductiviteit flink omhoog. Maar toch. Deze week is het een fijne bijkomstigheid.

Even zette ik mijn principes van deze week opzij toen een collega koffie voor me haalde, in een kartonnen bekertje. Ze ging zelfs nog terug omdat het product wonderbaarlijk slap was – we dachten dat een extra scheut koffie in de cappuccino de situatie aanmerkelijk zou verbeteren. Dat was ook zo, maar het was wel weer een extra bekertje.

Volgende uitdaging. Ik was te laat voor de trein. Die was zelf ook te laat, maar ik was te later. En het was koud. Erg koud, eigenlijk. Zo koud dat ik mijn toevlucht zocht in de twee winkeltjes op het station, AH to Go en de AKO. Bij de AKO mocht ik geen tijdschrift kopen, omdat de opdracht van gisteren voor de hele week geldt en bij AH geen mueslireep om de tijd te doden, omdat om alles wat meneer Heijn verkoopt meerdere lagen verpakkingsmateriaal zitten. Daar erger ik me in ‘gewone’ weken ook aan, maar dan vooral omdat het mij niet gegeven is om welk product dan ook een beetje beschaafd van al z’n jasjes te ontdoen. Ik eindig met brokstukken. Altijd.

Daarna gingen mijn voeten naar buiten. Dat was, vond mijn hoofd, onlogisch, want het was koud. Waarheen waren ze op weg? Ik kon ze op het nippertje de andere kant op sturen toen hun bestemming duidelijk werd: Starbucks. Het had zomaar mis kunnen gaan.

En natuurlijk had ik min of meer verdrongen dat Dochter en haar huisgenote de rest van de week Chinees eten, maar wij vandaag ook. In het kader van de gemiste trein was dat praktisch – we hebben op maandag een nogal krap schema, waarin gemiste treinen en koken geen mogelijke combinatie vormen. Chinees opwarmen is een stuk haalbaarder. Als je plastic bakjes afwast en in de kast zet om er ooit iets in te vervoeren, zijn ze dan afval? En hoe zit dat als je eigenlijk wel weet dat ze vooral in de kast staan om daar uit te vallen als je iets zoekt? En dat zelfs als ze voor levensmiddelenvervoer worden gebruikt dat, gezien de kwaliteit van de bakjes, dat maar eenmalig zal zijn?

Nee, het leven van een milieubewust persoon is niet simpel.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin, no impact week, uitdagingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: