De duisternis

Op dagen als deze, dat het maar niet echt licht wil worden, vraag ik me wel eens af hoe je kunt leven boven de poolcirkel, als het ’s winters gewoon continu donker is. Ik zou, denk ik, ernstig last krijgen van gedeprimeerde gevoelens. Die duiken in Nederland in de winter ook op, per slot van rekening. Dit jaar ging het tot nog toe vrij aardig, alleen de laatste weken kost het me wat energie om opgewekt te blijven.

Maar afgezien van die psychische component lijkt het me vooral ook ontzettend onhandig.

Ik sta op werkdagen nog altijd in het donker op. Om Echtgenoot niet teveel te storen, doe ik het licht in de slaapkamer en de gang niet aan. (Overigens is hij van mijn snoozende wekker meestal al wakker, maar ik doe natuurlijk alsof dat niet zo is. Ik speel graag zorgzame echtgenote. Eventjes, dan. Vooral als het mij niets kost.)

De route naar de badkamer is overzichtelijk. De route van de badkamer naar beneden – ook in het donker, dus – zou dat ook zijn als Poes niet per ongeluk wakker was. Ze denkt dat het een goed idee is om haar huisgenoten op de trap op te wachten. Twee opties: je ziet haar niet, stapt min of meer op haar en rolt de trap af. Of je ziet haar wel, slaat een tree over en zij is bang dat je op haar stapt, gaat dus de trap af zodat je alsnog op haar stapt en de trap afrolt. Goed, nu kan ik mopperen dat zij te dom is om te bedenken dat de trap dus geen aangewezen plaats is om ons op te wachten. Maar onze leercurve is niets korter: wij zouden ons moeten bewapenen met een plantenspuit om haar op het juiste moment te verjagen en dat leren we onszelf ook maar niet aan.

Binnenshuis zou ik lampen aan kunnen doen en als de lichtsterkte me niet bevalt een andere lamp in kunnen draaien. Het zou helpen als ik ooit wijs word uit de sterkte van led- en halogeen- of spaarlampen van welk genre dan ook, zodat ik niet een half uur in de winkel sta te aarzelen en dan alsnog met iets thuiskom dat hooguit als waaklampje kan fungeren. Mag ik trouwens tussendoor even knorren over de prijs van ledlampen? Ik trof laatst voor het lampenschap een oudere dame die ook niets snapte van de wattages en minder eigenwijs dan ik er een winkelmedewerker bijhaalde. Die wees direct de duurste lamp aan als de meest geschikte. Mevrouw vond ‘m, terecht, erg duur. Ja, zei de medewerker, maar ze gaan ook dertig jaar mee. Ik niet, zei mevrouw, en ik denk dat ze daar gelijk in had.

Maar goed, als ik binnenshuis mijn wegen onvoldoende verlicht, dan is dat mijn eigen schuld. Buiten ligt dat geheel anders. Buiten ben ik afhankelijk van de straatverlichting. Aangezien ik alleen binnen de bebouwde kom fiets is mijn fietslichtje bedoeld als signalering voor andere weggebruikers (en, als ik eerlijk ben, voornamelijk om een boete te voorkomen), niet als serieuze methode om verder dan een halve meter vooruit te kunnen kijken.

Toen ik vanavond naar de schouwburg fietste, bleek een deel van het traject de straatlantaarns inactief. Niet meer dan een halve kilometer, maar da’s ongeveer driekwart van de hele afstand, dus gevoelsmatig was het een enorm eind. Nu is mijn zichtvermogen in het donker nogal gering. De motregen hielp ook niet – ik moet toch eens werk maken van de uitvinding van een bril met ruitenwissers. En wat ook al niet hielp was dat voetgangers het veiliger vonden op de weg te lopen dan op de stoep. Wat ik niet begrijp, duisternis is behoorlijk democratisch, het was een paar meter verderop niet donkerder dan waar ik fietste. Het was wel een prettig idee dat de route achter het ziekenhuis om was. Ik bedoel, stel dat ik iemand van de sokken reed, dan was hulp zeer nabij, zodat er alle kans was dat ik kon blijven wachten tot de gevallen persoon was afgevoerd en toch nog op tijd in het theater zou zijn.

Het herinnerde me aan een reis door Marokko. We kwamen daar na het donker aan, stapten in onze huurauto en reden over een prachtige vierbaansautoweg. Heel even. Toen versmalde de weg, doken in de berm kampvuurtjes op en op de weg wandelaars en ezelkarren. Wij wisten toen nog niet dat langzaam verkeer daar geen verlichting hoefde te voeren. Dan begrijp je opeens beter dat dat hier wel moet…

Voor de terugweg had ik mijn hoop gevestigd op het autootje met het opschrift ‘Almere werkt’ dat aan kwam rijden toen ik het parcours verliet. Helaas, de verlichting deed het ook terug nog niet. Maar ook terug heb ik, voor zover ik weer, geen slachtoffers gemaakt.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: