Het boek dat je nooit uitkrijgt #50books

Al dagen zit ik tegen de tweede vraag van 50books aan te hikken. Welk boek krijg je maar niet uitgelezen, hoe vaak je er ook aan begint?

Er is geen enkel boek in mijn boekenkast dat mij telkens lokt en telkens afstoot. Als ik ergens niet doorheen kom – wat natuurlijk wel eens gebeurt – dan leg ik het weg en laat ik het los. Klaar, over, vast een meesterwerk waar ik te dom voor ben om te doorgronden, niet voor mij bedoeld. Nu niet, nooit niet. Misschien als ik langdurig in eenzame afzondering zit met alleen de herinneringen van Salman Rushdie, dat ik dan uit opperste verveling er nog eens aan begin, maar dat is dan ook de enig denkbare situatie.

Van andere boeken waar ik tevergeefs aan begonnen ben, ben ik zelfs de namen en auteurs vergeten. Da’s mooi, dan kunnen zij ook niet tegen me zeuren dat ik een cultuurbarbaar en een onbenul ben dat ik hen niet van begin tot eind heb gewaardeerd, ze bestaan voor mij niet meer.

Er is, bedacht ik toen ik op zoek was naar dat boek dat ik maar niet uitgelezen krijg, wel een compleet genre waar ik telkens weer aan begin en telkens weer in blijf hangen – detectives, thrillers, dat werk. Omdat relatief veel mensen in mijn omgeving er wel verzot op zijn, slingeren ze met enige regelmaat in mijn buurt rond. In het huis van mijn Moeder kan ik kiezen uit wetenschappelijke werken, middeleeuwse stadsrekeningen en detectives, dus als ik er niet aan heb gedacht zelf iets lezenswaardigs mee te slepen als ik daar langer dan een halve dag op bezoek ben en we tijdelijk uitgepraat zijn, dan zit er niets anders op.

Of als we met vakantie zijn, in een land waar ik de taal niet spreek dan wel boekwinkels schaars zijn, ik mijn boeken uit heb, en wegens letterverslaving aan de boeken van Echtgenoot begin.

En ook als mijn hoofd het maar matig doet, door verkoudheid of al te veel gewerkt, bijvoorbeeld, denk ik dat een plot-gestuurd boek makkelijker wegleest dan iets waarbij het tenminste ook om het taalgebruik gaat. Dat is vaak ook zo, en tussen nies- en hoestbuien door probeer ik te volgen wat de dames en heren speurneus zoal ontdekken.

Maar meestal erger ik me binnen de kortste keren aan het taalgebruik (of de vertaling), aan de platheid van de personages, of aan het achterhouden van gegevens om de spanning te vergroten en leg ik het boek toch weg, nog ruim voor de dader bekend is.

Gelukkig zijn de speurneuzen zelf vasthoudender dan ik. Zij lossen de moorden wel op.

Advertenties
Geplaatst in Fictie, uitdagingen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: