Bij de bank

Jaren heb ik weten te voorkomen dat ik iets anders hoefde te doen met geld dan het uitgeven. Zeer ongeëmancipeerd liet ik de volledige administratie aan Echtgenoot over, onder het motto dat in een huishouden iedereen moet doen waar hij of zij goed in is.

Zo nu en dan wierp ik een blik op een bankafschrift of een rekening en dat was het dan wel. Zolang mijn betaalpas geen dienst weigerde vond ik het allemaal prima.

Soms gebeurt er iets dat je aan het denken zet over hoe je het dagelijkse leven aanpakt. Ja, wij maakten het jaar na het overlijden van Oudste Broer óók die reis die we al jaren wilden maken, maar nooit deden omdat het zo ver was en zo duur en beter konden wachten tot een ongedefinieerd later.

Zo gebeurde er ook iets dat me op het idee bracht dat het misschien niet geheel onverstandig was om ook zelf bij onze rekening te kunnen, anders dan via de giromaat.

Ik moet dus gaan internetbankieren. Volgens Echtgenoot had ik daar een toegangscode voor nodig die ik zo op de site aan kon vragen. Dan kon ik direct aan de slag. Dat leek mij zó onwaarschijnlijk dat ik niet eens om uitleg heb gevraagd, maar meteen aannam dat ik het wel verkeerd begrepen zou hebben. Als het zo simpel was hoefde Danny Smeerlinker me geen mail te sturen om gegevens van me af te troggelen.

Het aanvragen was simpel. Daarna kreeg ik een brief met een inlognaam en een tweede brief waarmee ik een wachtwoord op moest halen.

Gewapend met die laatste brief ging ik vanmorgen naar het bankfiliaal. De vorige keer dat ik iets met een bank moest was dat nog de Postbank, gehuisvest in een postkantoor waar de gemiddelde wachttijd drie uur was, ook voor het kopen van twee postzegels of het afhalen van een pakje.

Ik had me dan ook een beetje voorbereid op een lange rij en was aangenaam verrast toen er niemand stond te wachten. Drie mensen werden aan de balie geholpen, daarna was ik, dat kon niet missen. Even zo goed moest ik een nummertje trekken. Het laatste cijfer op het bord was elf, dat op mijn papiertje 24. Maar ook bij nadere beschouwing was er echt helemaal niemand aan het wachten.

Toen een van de klanten klaar was, begon de mevrouw nummertjes af te roepen. Twaalf. Dertien. Veertien. Tussen twee getallen door pauzeerde ze, om iemand de gelegenheid te geven naar de balie te komen. Maar wie?

Bij zeventien heb ik mezelf maar opgedrongen. Natuurlijk kon het zijn dat iemand een nummertje had getrokken en daarna boodschappen was gaan doen, of zo, een praktijk die in het postkantoor zeer gebruikelijk was. Maar hier leek het me onwaarschijnlijk.

De dame achter de balie was het na enige aarzeling met me eens. Mijn beurt.

Ik weet niet goed waarom, maar ik had het gevoel dat er sprake is van een ander soort tijd, daarbinnen. Of er heerst een ander idee van wat efficiënt is, dat kan ook. Het voelde in elk geval of ik in een soort slowmotion situatie terecht was gekomen.

Telkens tussen twee handelingen door keek de baliedame langdurig naar haar beeldscherm. Alsof dat vertelde dat ik was wie ik was en niet een zekere heer Smeerlinker in vermomming.

Vervolgens moest ik me dubbel legitimeren – met een paspoort en met mijn betaalpas, waarbij ik moest weten wat de pincode was. Dat wist ik en vrolijk tikte ik ‘m in – ik stond daar inmiddels een kwartier en ik vermoedde dat deze handeling de laatste was voor ik met mijn wachtwoord naar huis mocht.

Het apparaat zei niet ‘klopt’ of ‘okay’ of desnoods ‘pincode onjuist’, maar begon allerlei vreemde codetaal uit te slaan. Ik was door een mand gevallen, al had ik geen idee welke. Het had me niet eens echt verbaasd als het alarm was afgegaan en bewakers me onschadelijk hadden gemaakt – zulk soort codes.

Dat gebeurde niet. De baliedame bestudeerde de merkwaardige codes en tuurde vervolgens weer lang naar haar computerscherm. Toen concludeerde ze dat er iets fout was gegaan. Een paar minuten later zag ze wat: het apparaat leed aan een energietekort, en als ik naar de andere kant van het filiaal wilde lopen, dan kon het ding aan de oplader worden gehangen en dan zou een volgende poging zéker lukken.

Nu was het mijn beurt om het proces te vertragen. Hoewel het nog altijd leeg was in het kantoor, vond ik het toch niet zo’n goed idee om mijn over de balie verspreide bezittingen, daar zomaar te laten liggen. Eerst inpakken, dus.

Toen bleek dat het apparaat ook in energiearme toestand had onderkend dat mijn pas en mijn code bij elkaar hoorden en moest ik weer terug voor de laatste handeling.

Nu hoop ik maar dat het inloggen zelf en het internetbankieren minder gedoe zullen zijn, anders vrees ik dat van mijn goede voornemens op administratief gebied helemaal niets terecht zal komen.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin
One comment on “Bij de bank
  1. breieninpeking schreef:

    Het lukt je vast, ik kan het zelfs 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: