Philip Huff, Niemand in de stad

nederlandsWil ik niet halverwege het jaar in een diepe depressie wegzinken, dat doe ik er goed aan, dacht ik, om niet alleen maar romans van het genre ‘Ann’ te lezen. Het is best om je nu en dan in menselijke ellende te verdiepen, alleen niet voortdurend.

Vandaar dat Niemand in de stad me wel aantrok – een verhaal over het studentenleven. Luchtig, leek me.

Hoofdpersoon Philip heeft zich enthousiast in het corpsleven gestort en woont in een dispuutshuis in Amsterdam. Zijn vriendin Elisabeth studeert  in Groningen, fijn ver weg. Twee vrienden zijn belangrijk: de losgeslagen Matt, type vaste vriendin en elke dag een ander meisje, en Jacob, type rustige  intellectueel, die Philip muziek te luisteren en boeken te lezen geeft.

Hoewel Philip vindt dat hij Elisabeth trouw moet blijven, valt hij voor een corpsmeisje. Da’s een probleem voor hem. Zijn vader liet het gezin in de steek voor een op dat moment boeiender vrouw en hij is volstrekt niet van plan in de voetsporen van zijn vader te treden.

In eerste instantie leek dat het thema van het boek – wel of niet toegeven aan de verliefdheid. En dat verveelde me eigenlijk redelijk snel. De studentengein met te veel drinken en een vechtpartijtje nu en dan en flauwekul als de huiskat die Cat Stevens heet maakte het niet veel beter. Ik begreep weer uitstekend waarom ik indertijd geen lid van het corps was geworden.

Alleen wilde ik wel weten waarom Jacob overleden was. Dat was in de eerste paar paragrafen aangekondigd en hem vond ik de meest sympathieke van het stel – hij leek zich om iets meer te bekommeren dat bier en meisjes.

En terwijl stukje bij beetje iets werd prijsgegeven over Jacob, kantelde er iets in de thematiek. Wie ben je eigenlijk, leek het te worden, wie ben je en hoe kun je dat weten? En: kun je zelf kiezen wie je bent? En: hoe kun je vrienden kennen? Als je twijfelt aan de waarheid van de rol die ze spelen, moet je je er dan mee bemoeien, of geef je iemand de ruimte in zijn eigen verhalen te geloven? En toen ik aan het eind deze passage las was ik heel blij dat ik door had gelezen.

“…het is niet goed als één ik op termijn twee iemanden wordt en slechts één van hen gekend wordt. Wie ben je dan? Ik, of die andere ik? En die andere ik, die kun je nooit altijd zijn. Als je van jongens of wandelen houdt, dan moet je daar gewoon voor uitkomen. Want het is veel belangrijker voor jezelf te leven dan voor de ander. Daar wordt uiteindelijk niemand gelukkig van. Jij niet. En de ander niet. Tuurlijk is ’t goed te kijken hoe het hoort, om te zien hoe ’t kan, maar niet omdat ’t moet. Je moet ’t alleen doen als jij het ook wilt.”

Grappig om te zien hoe een studentenklucht kan veranderen in een serieuze roman met een filosofisch tintje, zonder dat het zwaar op de hand wordt. Knap.

 

 

Advertenties
Geplaatst in Fictie, uitdagingen
4 comments on “Philip Huff, Niemand in de stad
  1. Leeswammes schreef:

    Soms is het inderdaad de moeite waard door te lezen – ik heb ook net een boek uit waarvan ik niet zeker wist of ik wel verder wilde, maar uiteindelijk werd het toch (iets) beter.

    Jammer dat jouw boek zo lang doorzeurde over corpsballen en hun verliefdheden voordat het echt interessant werd!

  2. […] las Niemand in de stad van Philip Huff (recensie) […]

  3. […] las Niemand in de stad van Philip Huff (recensie) […]

  4. […] las Niemand in de stad van Philip Huff (recensie) […]

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: