Recept voor ergernis

Ik stap tenminste tien keer per week in een trein. Da’s niet een activiteit om lang over na te denken – behalve misschien om te zorgen dat je in de goede trein zit. Het enige waar ik dan verder nog op let is of ik wel in de tweede klasse terechtkom, maar dat is niet extreem ingewikkeld, dat onderscheid.

Gewapend met boek en/of telefoon en/of handwerkje kom ik de reis wel door. Ik luister een beetje mee met gesprekken, probeer de andere helft van een telefoongesprek in te vullen en verbaas me over de communicatie tussen ouders en kinderen. Meestal niet allemaal tegelijk, en vaak blijft het ook gewoon bij wat ik zelf te doen had. Ik zie een treincoupé als openbare ruimte en bij openbare ruimtes horen anderen met hun eigen besognes.

De NS heeft in zijn wijsheid bedacht dat er twee soorten mensen zijn: zij die geluid willen maken en zij die stilte om zich heen wensen. De nieuwste treinen zijn daarom voorzien van een studiezaal (boven) en een feesttent (beneden), alwaar het op prijs wordt gesteld als je gitaar speelt.

Aangezien het mij niet kan schelen waar ik terechtkom, let ik daar niet op. Nou ja, die gitaar hoeft van mij niet elke dag, maar ik heb me verschillende keren prima vermaakt met jongeren op weg naar Lowlands of Pinkpop, of kwetterende huisvrouwen richting Huishoudbeurs of terug van de Libelle Zomerweek die bij ons om de hoek gehouden wordt.

Soms zit ik dus in het praatdeel en soms moet ik zwijgen. Dan gebeurt er iets merkwaardigs. Hoewel ik daar niet met opzet ben gaan zitten, hoewel het mij geen snars kan schelen of iemand in de trein praat of niet, erger ik me buiten proportie als mensen daar gesprekken zitten te voeren of aan het telefoneren slaan.

Dat ik vind dat iedereen daar z’n snoet moet houden, dat kan ik nog wel verklaren. Ik vind dat er veel te veel regels zijn, ik vind ook dat er veel overbodige regels zijn en ik zou het toejuichen als driekwart zou worden wegbezuinigd. Maar áls er een regel is, dan kan het niet zo zijn dat een deel van de mensheid zich eraan houdt en een ander deel niet.

Dat snap ik van mezelf. Maar waarom ik me dan zit te ergeren, dat dan weer niet.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: