Amour

Anne en Georges maken de indruk al eindeloos lang een gezamenlijk leven te leiden. Waarschijnlijk klopt die indruk – ze hebben in elk geval een dochter die een zoon van 26 heeft, als ik me dat goed herinner. Anne en Georges zijn de hoofdpersonen van de film Amour van Michael Haneke. In elk geval Anne was pianodocent, de film begint als Anne en Georges in een concertzaal zitten, bij een recital van een jongeman die later een van Annes leerlingen geweest blijkt te zijn. Een beschaafd en duidelijk hoogopgeleid echtpaar – ze doen me in zekere zin aan mijn Ouders denken. Je zou ze nog een lang leven samen gunnen, en dan een rustig toegroeien naar het onvermijdelijke einde. De filmpersonages, dan.

Helaas, nee. Anne krijgt een beroerte en een operatie, die mislukt. Dat wil zeggen: ze raakt halfzijdig verlamd. Dat is niet iets dat ze makkelijk draagt. Ze wil eigenlijk niemand meer ontmoeten – ook hun dochter Eva niet. Die komt natuurlijk toch, maar weet totaal geen raad met de situatie. Aftakelende ouders zijn ingewikkeld, zo ingewikkeld misschien wel dat je er maar beter aan doet het een beetje te negeren, lijkt het wel. Eva woont ook niet in de buurt, dus haar aanbod om te helpen is wat loos. Maar wat moet je anders?

Anne dwingt Georges de belofte af: nooit meer naar een ziekenhuis. Het lijkt er een tijdje op dat ze het wel redden, samen. Georges ondersteunt zijn vrouw, snijdt haar vlees, helpt haar met spieroefeningen en houdt de wereld buiten. Maar dan krijgt Anne een tweede beroerte, waarbij ze de controle over haar lichaam in z’n geheel kwijtraakt en haar geest gedeeltelijk.

Georges kan dan eigenlijk niet langer alleen voor haar zorgen. Hij huurt verpleegkundigen in, en ontslaat die weer als ze niet goed genoeg voor Anne zorgen. Je ziet ook hem in de loop van de film de controle verliezen. De zorg voor Anne kost hem meer energie dan hij heeft en van een gedistingeerde heer wordt hij stapje voor stapje een morsige oude man. Die tegen zijn dochter zegt dat alles goed gaat. Of niet goed, maar dat daar toch niets aan te veranderen is.

Mijn gezelschap had nogal last van de stoelen van het mini-bioscoopje waar de film vertoond werd, reden om snel buiten te staan. Ik had na de aftiteling nog heel lang naar het scherm kunnen staren – een film over aftakeling is niet erg opwekkend, en de gedachte aan mijn hoogbejaarde Moeder, die dit zomaar ook zou kunnen overkomen, waarom niet?, verhoogde de feestvreugde ook niet. Maar de neerslachtigheid werd meer dan opgeheven door de liefde. Die niet alles overwint – Anne wordt niet miraculeus beter -, maar wel alles, hoe zal ik het zeggen, mogelijk maakt. Wederzijdse intense liefde: Georges verzorgt Anne en Anne laat zich door hem verzorgen, in alles. Als dat geen liefde is, wat is het dan wel?

Advertenties
Geplaatst in Film

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: