Met medewerking van het universum

Vandaag was ik onderweg naar Hilversum voor iets dat je met een beetje fantasie een Goede Daad zou kunnen noemen – ik zou een handje helpen bij een radioprogramma.

Eigenlijk vind ik dat het universum zich daarbij aan moet passen en een beetje mee moet werken. Een Goede Daad wordt vervelend als je je de hele tijd af moet vragen waarom je dit ook alweer deed.

Ik was niet heel erg onder de indruk van het universum, vanmorgen. Hoewel de sneeuw Almere niet heeft bereikt, dat moet ik toegeven. Maar verder…

Wegens de suggestie van winterweer had ik een ander, dikker vest opgedoken. Toen ik wilde vertrekken herinnerde ik me hoe ik dat vorig jaar uit de doos had gehaald – een internetaankoop. Ik kon toen met geen mogelijkheid bedenken hoe ik het ding aan kon trekken en stond al op het punt om het terug te sturen wegens een fabricagefout, toen ik het licht zag.

Jammer genoeg herinnerde ik me dan weer niet waar ik dat licht gevonden had en stond ik vanmorgen zeker vijf minuten te worstelen, en nu zonder de troostrijke ontsnappingsmogelijkheid van de fout. Ik kan het niet zo goed uitleggen, maar denk aan een poncho met mouwen maar zonder halsgat. De truc zit ‘m in een bepaalde manier van vouwen. Maar wat die bepaalde manier was ontdekte ik pas na langdurig gepruts.

Ik heb mezelf aangewend om als ik ’s ochtends in Almere in de trein stap een kop koffie te halen. Mijn favoriete koffieplaats is op zondag dicht, dat wist ik. De andere was open. Helaas zonder koffie. Ja, als ik een kwartiertje geduld had, dan was het apparaat wel opgestart. Maar nee, dat geduld had ik niet. Of liever, dat had de trein niet. Ik begon toen wel een beetje te denken dat het beter was geweest om gewoon te blijven slapen.

Mijn humeur was net weer een beetje op peil toen ik bij ons kantoor aankwam. De fietsenstalling ligt onderaan een helling. Bovenaan is zo’n constructie die vaak aan het begin van wandelpaden staat, met twee verspringende hekken, die de fietser zouden moeten dwingen af te stappen, maar die juist een uitdaging vormen om door te rijden.

Ik was dus met mijn volle aandacht bij het omzeilen van de barrière toen ik half zag dat het hek dicht was. Reflex: zwaaien naar de portier. Die zat er niet. Wat ook wel weer goed was, omdat ik nogal onelegant tegen het hek aanbotste omdat ik niet uitkeek.

Beneden weigerde mijn pasje dienst en de bel om de portier te waarschuwen deed ook niet veel. Wat min of meer logisch was, want om de intercom te beantwoorden moet je daar zitten waar niemand zat.

Net toen ik besloten had dan maar weer naar boven te gaan en mijn fiets illegaal aan de straat te parkeren, vond het universum het welletjes en kon ik naar binnen. Gelukkig werkte het de rest van de dag wél mee.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: