Het huisdier en de dood

Vanmorgen hoorde ik van een vriendin dat een van haar katten plotseling overleden is. Toen ik thuiskwam heb ik die van mij, in ongeveer dezelfde leeftijdsklasse, een extra aaitje gegeven.

Poes is mijn tweede ‘eigen’ kat. In mijn ouderlijk huis hadden we een hond en een kat (en vogeltjes en een cavia, maar daar heb ik nooit een persoonlijke band mee opgebouwd). Hond en Kat waren jong toen ik klein was en oud toen ik uit huis was. Ik vond het sneu dat ze me niet meer tegemoet kwamen als ik eens in de paar maanden een weekeindje kwam logeren, maar veel dieper ging mijn emotie over hun overlijden eigenlijk niet.

Hoe anders was dat met Poes Een. Ik kreeg haar toen ik nog op een kamer woonde, in dienst genomen als muizenjager. Dat deed ze met verve – wat ik dan weer vrij vreselijk vond. Ik was heel blij dat de muizen op een gegeven moment hun koffertjes pakten en verhuisden.

Poes Een verhuisde met mij mee naar een woning in de Pijp, naar een huis in Osdorp en naar Almere. Ze was dol op Dochter, ook toen die een baby en peuter was die niet wist wat katten acceptabel vonden in de omgang. En haar reactie was dan altijd die onacceptabele dingen van Dochter wél te accepteren. Oortjes en snorharen naar achteren duwen, aan de staart vasthouden en tegen de haren in strijken – en wij maar uitleggen dat andere katten daar korte metten mee zouden maken…

Helaas had Poes Een niet het eeuwige leven. Op een dag moest ik toegeven dat het niet meer ging. Dochter ging mee naar de dierenarts. En Tante – die in die tijd oppaste en ook een goede band met Poes Een had, ook. Zogenaamd om Dochters aandacht af te kunnen leiden, maar eigenlijk om zo laat mogelijk afscheid te kunnen nemen.

Ik ben daar toen dagen van van slag geweest. Poes Een hoorde heel erg bij mij. Ik nam me toen voor me nooit meer aan een huisdier te hechten.

Mislukt.

Ik vrees de dag dat Poes Twee niet luidkeels staat te mauwen als ik thuiskom en niet pontificaal op de krant gaat liggen als ik probeer te lezen. Het zou mooi zijn als zij wél haar zeven levens in een stuk door zou leven, maar ik zie het somber in.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: