De vrouw en haar tas

Portemonnee’s en tassen gebruik ik tot ze geheel uit elkaar vallen. Het kost me een eeuwigheid om te wennen aan een nieuwe indeling van vakjes. Zelfs áls ik er van overtuigd ben dat de binnenkant van de nieuwe tas een kloon is van de oude, blijkt dat cruciale vakjes net iets kleiner zijn – zodat het paspoort er met niet meer inpast, of een slechtere sluiting heeft, waardoor de inhoud niet de beleefdheid heeft gewoon te blijven zitten.

De tas die ik momenteel meesleep is een soort buidel met maar één diep binnenvakje. Dat bewaarde in theorie mijn paspoort, mijn telefoon, mijn fietslampjes, mijn treinabonnement en het pasje dat me op mijn werk mijn identiteit verschaft. En mijn sleutels. Ondermeer.

In de praktijk kon ik nooit wat vinden. De pasjes zaten te diep om ze in een greep te pakken, de rest verhuisde bij elke zoektocht spontaan naar het grote vak, dat in gebruik was voor m’n portemonnee, paraplu’s, E-readers, boodschappen en als het zo uitkwam een breiwerk. Ondermeer. Daartussen was het lastig zoeken en ik kreeg een beetje genoeg van de dagelijks terugkerende angst dat dit keer écht mijn telefoon/sleutelbos/portemonnee ergens was blijven liggen waar ik ‘m nooit, nooit meer terug zou vinden.

En in toenemende mate ergerde ik me aan het wisselende museumbeleid op het gebied van het meenemen van tassen. De mijne werd nogal eens geweigerd, zodat ik onhandig met een losse portemonnee (want koffiehoek of ansichtkaart) en telefoon (klok!) rondliep.

Toen dus van de week mijn portemonnee er zelf de brui aan gaf, dacht ik meerdere vliegen in één klas te kunnen slaan. Ik heb een mini-tasje gekocht dat ik nu in dienst heb genomen als portemonnee, portefeuille en tas ineen – voor alles wat klein en waardevol is.

De theorie werkt, geloof ik. Althans, de eerste paar dagen zoek ik m’n spullen in eerste instantie daar. De discipline om ze dan ook daar terug te stoppen laat vooralsnog een beetje te wensen over.

Wat wél jammer is dat de continue angst dat ik één noodzakelijk onderdeel verloren ben, is veranderd in de overtuiging dat áls iemand het tasding uit mijn tas vist ik alles in één keer kwijt ben. Ik realiseer me kennelijk nog onvoldoende dat ook dit ding de onhebbelijke neiging heeft zich diep in de tas te verstoppen.

De enige zekerheid die ik heb is dat als dit systeem mij bevalt, dit soort mini-tasjes uit de mode zullen zijn en ik opnieuw een list moet verzinnen.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: