De bloedbank

Het kost me altijd enige innerlijke overredingskracht om daadwerkelijk gehoor te geven aan de oproep om bloed te doneren. Het hielp dit keer niet mee dat net weer in het nieuws was wat voor krankzinnige bedragen de top van Sanquin verdiende. Ik een beetje nare dingen doen, alles voor de mensheid, zij met vele tonnen naar huis? Moeilijk te verteren.

Maar goed, zoveel menslievends doe ik nou ook weer niet, dus vooruit maar weer.

Ongeveer tegelijk met mij stapte een stoere, stevig getatoeëerde meneer binnen. Hij doorliep geroutineerd de procedures – de vragenlijst, de keuringsarts, en lag net iets eerder dan ik aangekoppeld.

Ik probeer de hele tijd vooral niet te denken aan wat ik doe. Ik heb een hekel aan het ijzergehalteprikje in mijn vinger, vind bloeddrukmeten zó vervelend dat ik er hoge bloeddruk van zou kunnen krijgen, en het idee dat iemand – wat is het?  een halve liter? bloed uit mij wegzuigt trekt me in het geheel niet aan. Ik keek dus vooral níet om me heen en las een boek terwijl ik mezelf wijsmaakte dat ik thuis op de bank lag.

Maar die pose kon ik natuurlijk niet volhouden toen er naast me enig rumoer ontstond. De stoere meneer was afgekoppeld. Ging alles goed, vroeg de afnamemevrouw. Ja hoor. Wist hij het zeker? Ja hoor. Wist hij het héél zeker? Ja hoor.

Stoere meneer stond op om meteen flauw te vallen. Hij werd vakkundig op een brancard geschoven en uit  zicht vervoerd. Niet echt stimulerend, als je donors neerstorten.

Het is mij één keer overkomen, toen de afname in Almere maar eens in de paar maanden ’s avonds tot zeven uur kon. Ik kwam direct uit mijn werk, gehaast, het kon nog met voor het eten, dacht ik. Dat nooit meer, nam ik me voor.

Nu heeft mijn bloedbank besloten volgend jaar de openingstijden te veranderen en op vrijdag niet meer open te zijn. Ik ben dus weer aangewezen op de avonden en aangezien de bloedbank naast het station is, zie ik het als strikt theoretisch dat ik eerst thuis iets ga eten, en het is al haast even theoretisch dat ik mezelf goed voorbereid met een extra boterham voor in de trein terug.

Nou ja, dat zie ik over een paar maanden dan wel weer. Déze keer heb ik zonder noemenswaardige toestanden achter de rug.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Oeps: Twitter reageert niet. Wacht svp een paar minuten en ververs deze pagina.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: