Contrapunt

Hoewel ik meer in theaters rondgang dan dat ik boeken lees, ben ik in eerste instantie een lezer. Een toneelstuk of film op basis van een boek valt me – misschien daarom – bijna altijd tegen. Al sluit ik ook niet uit dat de manier van opvoeren meespeelt – Hummelinck Stuurman producties hebben bijvoorbeeld de neiging om de personages als in een familieopstelling over het toneel te verspreiden en dan een hoorspel op te laten voeren. Vrij overzichtelijk, maar weinig spannend om naar te kijken. Vind ik dan.

Een andere reden om níet naar Contrapunt te gaan, was het thema. Bij een ongeluk omgekomen dochters, ach, liever doe ik alsof iedereen in het verkeer onaantastbaar is, te beginnen met Dochter. Uiteindelijk zijn er bijna altijd meer redenen om wél naar het theater te gaan dan niet.

Dus stak ik gisteren de Esplanade over voor Contrapunt, een productie van Janke Dekker, naar het boek van Anna Enquist – dat ik overigens niet gelezen heb. Pas sinds Tonio durf ik voorzichtig te overwegen romans met dit thema op te pakken.

Anna Enquist schreef Contrapunt na het overlijden van haar dochter. Een vrouw probeert de Goldberg-variaties van Bach in te studeren, wat ze al eerder een keer gedaan heeft. De muziek brengt herinneringen aan haar dochter boven – en die worden tegelijkertijd gespeeld. Ondertussen wordt ze gadegeslagen door Bach zelf, die de variaties schreef na het overlijden van zijn zoon.

Dat klinkt allemaal vrij tragisch, maar dat viel erg mee. Het ging bijna meer over loslaten dan over rouw – de vrouw vond het ook al vrij ingewikkeld dat haar dochter uit huis ging, haar eigen vrienden belangrijker vond en andere interesses kreeg.

Ondertussen hoorde je heel veel Bach. De goede man ligt bij mij een beetje moeilijk, wat hij niet helpen kan. Hij was onderwerp van de controverse tussen mijn ouders; Vader kon niets met zijn muziek terwijl Moeder er niet genoeg van kon krijgen. Vader schreef ooit een sinterklaasgedicht dat luidde ‘Ach ach, weer Bach,’ dat geeft het wel zo’n beetje weer.

Ik heb altijd de kant van Vader gekozen, maar begin langzaam maar zeker te geloven dat er van de zeer gedisciplineerde muziek een troostende werking uit kan gaan. Deze voorstelling geeft opnieuw een zetje om er toch weer eens echt naar te luisteren. En het boek moet ik ook maar gaan lezen.

Advertenties
Geplaatst in Theater

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: