Antigone

Van de zomer zag ik op een mooie avond op ‘ons’ stadslandgoed’ De Kemphaan ‘ons’ toneelgezelschap Suburbia Antigone spelen. De samenvatting: de broers van Antigone doden elkaar in een gevecht. De een krijgt een staatsbegrafenis, de ander mag van de koning niet begraven worden. Dat betekent bij de Grieken dat zijn ziel niet tot rust kan komen. Antigone gaat tegen het gebod van de koning, haar oom én aanstaande schoonvader, in en begraaft haar broer. Ze bespreekt dat met haar zus – welke wet moet gevolgd worden, die van de koning of die van de goden? Koning oom veroordeelt haar, als ze betrapt wordt ter dood. Ze wacht haar lot niet af, doodt zichzelf. Haar verloofde en zijn moeder volgen haar.

In de uitvoering van Suburbia werden morele standpunten besproken, er werd getwijfeld en gewanhoopt. En hoe je ook meeleefde met Antigone, de andere standpunten bleven overeind. Het was geen lafheid van zus Ismene om haar broer niet te begraven. Het was geen wreedheid van de koning om het begraven te verbieden of Antigone ter dood te veroordelen. Zo makkelijk zijn goed en kwaad meestal niet.

Vanavond zag ik Antigone opgevoerd worden door drie poppenspelers/acteurs/dansers. En drie poppen – de broer, Ismene en Antigone. In de samenvatting, die aan het begin van de voorstelling werd geprojecteerd, ontbrak de familierelatie tussen Antigone en de koning, wat mijns inziens al een angeltje uit stuk haalt. Ingaan tegen de wet is simpeler als de wetgever je niet grotendeels heeft opgevoed. Maar misschien werd dat nog duidelijk, hoopte ik.

Helaas, nee. Het poppenspel was zondermeer geweldig. De spelers zagen kans eindeloos veel emoties uit te beelden, het waren bijna levende figuren. Zelf waren ze soms alleen degenen die de poppen in beweging zetten, soms eerder tegenspeler. Het zag er prachtig uit, maar het raakte me niet. De mijns inziens wat aanstellerige geprojecteerde teksten en dansen tussendoor hielpen niet.

Denkelijk was ik toch met een betrekkelijk positief gevoel naar huis gegaan, als niet zus Ismene nog een beschouwinkje wilde houden, na het applaus. Ze had het erover dat zij al tweeduizend jaar als lafaard werd beschouwd. En wat zou Antigone zijn als ze nu leefde? Strijder tegen onrecht, dat stond vast. Goedgekeurd, dus.

Ik vind het prettig als in een boek of toneelstuk of waar dan ook of geen keuze wordt opgedrongen voor wie ik moet zijn, me niet wordt verteld wat goed is en wat kwaad. Al is het maar omdat ik denk dat er aan bijna elke handeling, elke gedachte, meer kanten zitten.

Ik probeer voor deze voorstelling het beeld te bewaren, het poppenspel. De rest mag niet tussen mij en Suburbia op De Kemphaan schuiven.

Advertenties
Geplaatst in Theater

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: