Op naar de Groene Kathedraal

Het zal niemand ontgaan zijn dat het vandaag géén winterslaapweer was. Integendeel – zelfs als ik een eekhoorn was geweest zou ik een dagje vrijaf hebben genomen van het verzamelen van wintervoorraad, omdat die winter er nog even niet aan lijkt te komen.

Naar buiten, dus. Ik heb een tijdje op internet gezocht naar aardige routes, maar die kon ik niet vinden. Als ik nú een zoektochtje zou starten rollen ze ongetwijfeld in bosjes over het scherm, vanmorgen kwam ik niet verder dan een architectuurwandeling door Almere, die bij nadere bestudering ongeveer het rondje omvatte dat ik loop als ik boodschappen ga doen.

Naarmate ik langer zocht werd het minder makkelijk om eerst nog een stukje met de trein of bus te gaan – ik moest ook nog terug. In dat soort gevallen is er altijd nog De Kemphaan, ons sympathieke stadslandgoed waar zelfs op maandag de aapjes van Stichting Aap buiten zijn en de landgoedwinkel je helpt aan kromme komkommers en trieste tomaten, maar ook aan cappuccino en vruchtensap.

Belangrijk voordeel ook: ik kan de weg vinden. Want dat was een van de obstakels tijdens de zoektocht naar fiets- of wandelroutes, ze moeten geschikt zijn voor mensen met het oriëntatievermogen van een blinde schildpad: geen. Als ik me buiten de gebaande paden begeef, dan graag voorzien van kaart, beschrijving én markering.

Nog onderweg naar De Kemphaan vond ik eigenlijk dat ik best wat verder kon fietsen, het was zulk mooi weer en de Almeerse bossen hadden zulke prachtige herfstkleuren, daar wilde ik meer van genieten. Nu hebben wij het fantastische fietsknooppuntensysteem. Op strategische plaatsen is een kruising of afslag genummerd en zo kun je een route samenstellen die uit nummers bestaat. Daar kan ik zelfs mee uit de voeten.

Had ik het op tijd bedacht, dan had ik misschien iets echt wilds uitgekozen – de Oostvaardersplassen, bijvoorbeeld. Nu kon ik alleen maar De Groene Kathedraal bedenken, dat was dezelfde kant op en dan iets verder. Kon niet missen.

Kon wél missen.

Het eerste deel van het tochtje keek ik bij elk zijpad neurotisch of er ergens verdekt een nummer hing en een verwijzing naar de volgende. Uiteindelijk kwam ik op een pad langs de vaart en verslapte mijn aandacht voor de route. Ik concentreerde me nu op hardlopers, loslopende honden en racefietsers, die allemaal van hetzelfde smalle pad gebruikmaakten.

Waarbij ik de hele kathedraal uit het oog verloor en al haast bij de Hollandse Brug was. En daar had ik echt niets te zoeken. Terug dus.

Niet dat die kathedraal zo ontzettend boeiend is. Het idee is leuk – de kathedraal van Reims is in populieren vertaald. Elke zuil dáár is een populier hier, en er is een gedachte omheen over verval en zo. Populieren hebben nou eenmaal geen eeuwig leven.

Vanuit de lucht is het vast een mooi gezicht, maar als je er tussenstaat zijn het toch gewoon op zeer regelmatige afstand van elkaar geplante populieren. Tenzij je je spirituele voelsprieten een beetje uitzet, wat me vandaag, toen ik er eenmaal was, beter lukte dan tijdens eerdere bezoeken. Het is misschien geen heel gek idee om telkens als ik naar De Kemphaan fiets even door te rijden om te kijken of dat helpt in de beleving van de kathedraal. Na een paar keer weet ik vast wél op tijd te stoppen.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Oeps: Twitter reageert niet. Wacht svp een paar minuten en ververs deze pagina.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: