Tijd voor een winterslaap?

Dat als je binnen blijft het op een willekeurige dag méér heeft geregend en kouder en grijzer was dan als je diezelfde dag buiten was, dat weet ik. Het is alleen het soort wetenschap dat mijn hersens niet direct tevoorschijn toveren als ’s ochtends vroeg het koud en grijs is en het regent. Dan vragen ze zich eerder af of ik nog voldoende tijd heb om me voor te bereiden op een winterslaap. En mocht die omstandigheid zich voordoen op een vrije dag, dan stellen ze voor die dag maar alvast te gebruiken als proefwinterslaap.

Vanmorgen begon als een mogelijke winterslaapdag. En misschien was het er ook wel eentje geworden – althans een winterslaapmorgen – als ik niet had beloofd met Echtgenoot mee te gaan naar Maastricht, om Schoonmoeder op te zoeken. Zij woont in een verzorgingshuis en haar bewegingsruimte is beperkt, zowel door lichamelijke toestanden als wegens een zeker gebrek aan oriëntatievermogen en geheugen.

Als Echtgenoot bij haar is, heeft ze eigenlijk maar één verlangen, en dat is wég. Wég uit de ruimte waar ze de hele week zit. Op mooie zomerse dagen is dat prima – je rijdt naar een plaats waar je met een rolstoel uit de voeten kunt en je wandelt een eindje. Maar op een winterslaapoefendag kan dat niet. Ook als wandelen dan goed te doen is, is het te koud om in de rolstoel voortgeduwd te worden.

En dat betekent dan weer dat Echtgenoot ruim twee uur naar Maastricht rijdt, een paar uur door de Limburgse heuvels toert om aan het begin van de avond weer ruim twee uur naar huis te rijden. Al die tijd naar grijze luchten turen, zonder aanspraak, je moet van goede huize komen om daar niet licht gedeprimeerd van te raken. Met z’n tweeën is het net iets beter te doen. En dat Schoonmoeder zo kan genieten van dat rondrijden, dat helpt natuurlijk ook.

Tot ruim onder Eindhoven was het grauw, mistig en dichtbewolkt. Toen begon de zon pogingen te doen i?t wolkendek te breken, wat pas echt goed lukte toen we al op weg waren naar het Drielandenpunt. Daar is helemaal niets aan, het is er vooral een kermisachtige toestand, zoals toeristische attracties kennelijk horen te zijn, met een uitkijktoren en een labyrint en heel veel ijs- en frites- en hamburgerverkopers. En natuurlijk, het is Limburg, per slot van rekening – uitspanningen waar vlaai geleverd werd.

Wandelpaden zijn er wel, en even lonkten de bossen. We kwamen op het juiste moment tot bezinning: het Drielandenpunt ligt boven op een heuvel. Dalen en klimmen met een rolstoel over bospaden – nee, geen goed idee.

Zo zat ik op de middag van een dag die ik ’s ochtends al een beetje had afgeschreven, in de zon op de Vaalserberg ijsthee te drinken en rijstevlaai te eten. Ik stel de winterslaap nog maar even uit – tot het zeker is dat het maanden zal duren voor ik weer buiten in de zon zal kunnen zitten.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: