Doe Maar

Een paar weken geleden was ik op even op een andere afdeling gestrand tussen besprekingen door. Niet geheel toevallig dáár, ik was met een aantal projecten voor de collega’s daar bezig, en die liepen niet allemaal even vlot. Ik kwam dus ook even kijken hoe de stand van zaken was.

Of ik mijn mail gezien had, vroeg een collega. Nou nee, even niet. Ik vreesde een nieuwe complicatie, en informeerde of ik dat snel moest doen, die mail lezen. Ja, doe maar, zei de collega, wat leidde tot enige hilariteit die ik pas begreep toen ik achter mijn eigen pc zat. Of ik meeging naar Doe Maar, hun afdeling had daar kaartjes voor gekregen.

Vanavond was het concert. Voor een lichte controlfreak als ik hadden we een wat vage afspraak gemaakt. Iedereen nam de trein van 18.08 uit Utrecht en mijn kaartje berustte bij een van de collega’s. Althans, dat hoopte ik. Ik kreeg de informatie via een naamloos Whatsapp-bericht. Ja, lag aan mij, ik ben niet heel goed in het op het juiste moment opslaan van contactgegevens.

Ik Whatsappte terug dat we elkaar dan vast op het perron zouden treffen en dat drie mensen met korting met mij mee konden reizen. Als dat handig was. Vervolgens hoorde ik niets.

Nu hoef je geen heel geoefende treinreiziger te zijn om te bedenken hoe overzichtelijk een groot station tijdens spitsuur is. Utrecht wordt bovendien verbouwd.

Ik stelde me min of meer strategisch op boven bij de roltrappen naar het perron. Maar ik zag niemand. Ook al wist ik niet helemaal zeker op wie ik wachtte, mijn collega’s ken ik wel. Tegen de tijd dat de trein binnenkwam ben ik het perron opgelopen. Vooralsnog wist ik niet of iemand en zo ja wíe van mijn korting gebruik zou maken, dus ook niet of iemand mij even hard nodig had als ik haar.

Wonder boven wonder, we vonden elkaar. Trein naar Arnhem, pendelbus naar het stadion, fraai concert.

En toen terug.

Ik hád uitgezocht dat ik nog heel laat terug kon. Maar hoe laat, dat had ik natuurlijk niet onthouden, dat zou al te praktisch zijn. Met het halve stadion stonden we op de bus naar het station te wachten, en ik deed nijvere pogingen contact te krijgen met de een of andere reisplanner. Het zou, dacht ik, voor mijn gemoedsrust best goed zijn als ik bevestigd zag dat ik de laatste trein makkelijk zou halen.

Dat lukte niet. Telkens als ik mezelf ernstig toesprak en beweerde dat ik nu heel relaxed op de bus wachtte, begon mijn achterbuurvrouw haar eigen handelingen te ondertitelen. Dat had een desastreus effect op mijn tolerantiedrempel. En ik kon niet tegelijk mezelf voorhouden dat ik ontspannen de trein zou halen én agressieve neigingen onderdrukken. Ik heb toch maar voor het laatste gekozen.

Uiteindelijk waren wij aan de pendelbussenbeurt. Jammer genoeg waren er zijinstromers, die de bus zo snel vulden dat de buschauffeuse vond dat ik er niet meer inkon. Ik vond van wel – temeer daar mijn twee collega’s die inderdaad van mijn korting gebruikmaakten tot halverwege de
bus waren gevorderd.

Ik ben slecht in voordringen. Maar ik ben wel vrij goed, als het nodig is, in ijzerenheinig blijven staan als ik weggestuurd word.

Pas in de trein naar Utrecht had ik weer de overtuiging dat het wel goed zou komen. Het ís goedgekomen. Maar wat zouden nachtelijke treinen een boel stress schelen.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: