Bladeren en overlast

Principieel vind ik dat de natuur voor zichzelf moet zorgen. Dat ik in de herfst een driesterrenrestaurant met pinda’s en vetbollen open is niet omdat ik bang ben dat de arme vogels verhongeren, maar vooral omdat ik het zo leuk vind om meesjes te zien eten. Dat het vooral eksters zijn die zich aan de pinda’s tegoed doen probeer ik te negeren. Hoewel het óók vrij komisch is om zo’n buitenmodel vogel aan een pindaslinger te zien hangen.

In principe denk ik dus dat de natuur heel goed zonder ons kan. Ingrijpen, tijdig, waar iets gevaar op dreigt te leveren, verder gewoon laten groeien. Ik noem mijn tuin dan ook geen tuin maar ecologische verbindingszone. Weliswaar tussen een trottoir en een betegelde tuin, maar toch. Een rustpunt voor kikkers, vogels, insecten en nu en dan een egel, en dat op vier vierkante meter.

Helaas denkt de gemeente er geheel anders over. Die vindt dat natuur in de stad zoveel mogelijk begrensd moet worden. En, nog helazer, nogal wat inwoners van Almere zijn het met de gemeente eens.

De gemeente heeft er een handje van om op onmogelijke tijdstippen luidruchtige handelingen te laten verrichten. Liefst vroeg op dagen dat ik vrij heb. Grasmaaien, heggen snoeien en uiteraard het befaamde bladblazen. Ik ben van plan in een volgend leven blaadjesblazer te worden. Ik heb nog een tijdje getwijfeld tussen dát en poetser van de gele kilometerbordjes op de snelweg, omdat het me heerlijk lijkt een tijdje iets te doen dat geen enkel nut heeft. Waarbij ik uiteindelijk voor het blaadjesblazen kies omdat je daar dan ook nog eens lekker de mensen mee ergert. Ik verwacht overigens niet dat mijn enthousiasme voor het werk lang zal standhouden.

Terwijl ik al die herrieschoppers zo snel mogelijk wegkijk, en over het algemeen de situatie vóór prefereer boven die ná hun ingrijpen, leven mijn overburen op. Hoera, het ligt er weer netjes bij. Soms nog niet netjes genoeg, dan gaan ze zelf ook nog in de weer met scheppen en zakken om afgevallen blaadjes weg te werken.

Voor hen is onlangs een buitenmodel box neergezet. Dochter is er een paar keer langsgefietst om het ding te identificeren, maar ze kwam niet veel verder dan een uitlaatplaats voor kleine honden of een buitenren voor konijnen. Een brief van de gemeente bracht uitkomst. Dit is een bladkorf en wij worden geacht de blaadjes die van onze bomen vallen bijeen te rapen en daar in te kieperen. Een mini-enquête thuis leerde dat de kans dat onze blaadjes daar terecht zullen komen nihil is.

De kans is groter dat een van ons een door een ander voor vervoer naar de korf bijeengeveegde voorraad lekker weer overhoop schopt. Door afgevallen bladeren lopen is leuk, met als door plassen stampen. Ik ben jammer genoeg net iets te beschaafd om de bladkorf als een soort ballenbak te gebruiken. Maar misschien, als ik een nacht niet slapen kan, bij volle maan…

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Oeps: Twitter reageert niet. Wacht svp een paar minuten en ververs deze pagina.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: