Arme Rothko

Dat de een of andere malloot met een zwarte marker op jouw werk schrijft, dat is al vrij irritant. Had je gewild dat er tekst op kwam te staan, dan had je die er zelf wel neergezet.

Maar daarna, als dat geteken in de pers komt, ergens op internet, dan komt de publieke opinie boven drijven. Ik hoop voor Rothko en zijn abstracte kornuiten dat in het hiernamaals geen wifi beschikbaar is, zodat niemand in de verleiding komt om reacties op nu.nl op te slaan.

Hardwerkend Nederland betoogt daar weer, zonder enige kennis van zaken en, erger, zonder enige empathie, dat moderne kunst zonde van het geld is. Van hun belastingcenten, dus. Geen kunst, een paar vlakken op doek. Met een lulverhaal van de maker erbij om uit te leggen wat hij zogenaamd bedoelde. En ja hoor, ook de neefjes van drie en de dochtertjes van zes die hetzelfde werk zouden kunnen maken duiken weer op.

Tussen de sneren door zijn er gelukkig ook wat dappere strijders die Rotkho verdedigen. Zinloos, natuurlijk, wie sneert is niet bereid de nuance te zoeken, is niet bereid even verder te kijken dan zijn eigen heldere mening. Daarom wint de sneerder altijd.

Ik had de discussie al weer wat uit mijn hoofd gezet, toen ik vanmiddag in museum De Pont stuitte op een tentoonstelling in opbouw van werk van Amish Kapoor. De opening is, geloof ik, eind deze week, er werd nog actief heen en weer gereden met karren met geheimzinnige inhoud, maar in de grote zaal stond al het een en ander opgesteld: enorme spiegelende objecten, op verschillende manieren gebogen. Je kon ze niet los zien van de omgeving die ze weerspiegelden – zet je het anders neer, dan was het een ander werk geweest.

Zachtjes klonken de stemmen van de reageerders: op de kermis hebben ze ook lachspiegels. Kan mijn neefje van drie ook, spiegels in een zaal zetten en mijn schoonmoeder kan ze ook zo mooi poetsen. Wat heeft dat gekost?

De componist John Cage heeft, volgens de overlevering althans, ooit gezegd dat als je een van zijn stukken niet mooi vond of niet begreep, dat je het dan nog eens moest beluisteren, en nog eens, en nog eens, tot je het ging waarderen.

Soms, in een cultuurpessimistische bui, vraag ik me wel eens af of we met ons allen ons wel voldoende inspannen om de dingen te leren begrijpen als we ze niet in een keer ‘snappen’. Dat soort buien zijn zeldzaam. Vaker sta ik lang, soms heel lang, voor een abstract kunstwerk en zuig ik de betekenis die het voor mij heeft, vaak niet in woorden uit te drukken, op. Vanmiddag, tussen de spiegels van Kapoor, dacht ik dat de sneerders misschien een stuk gelukkiger zouden zijn als ze dat ook eens probeerden. Maar dat zal wel een heel foute, heel elitaire gedachte zijn.

Advertenties
Geplaatst in maatschappij, Tentoonstelling

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: