Over de grens van nergens

Theater op locatie heeft wat. Als het goed gaat, is de omgeving niet slechts decor, maar een niet te beïnvloeden onderdeel van het stuk in zijn geheel.

Theater op locatie heeft ook een duidelijk nadeel: de locatie. Hoewel het niet ondenkbaar is dat de locatie het Centraal Station is, of een efficiënt in de binnenstad van Ergens gelegen kerk of zo, komt het vaker voor dat je naar de een of andere idyllische uithoek wordt gestuurd.

Gisteren was de locatie een autobedrijf in Utrecht. Ik heb een eeuwigheid geleden daar een kaartje voor gekocht en ik weet zeker dat ik vooraf had gecontroleerd of de tijdelijke schouwburg per openbaar vervoer bereikbaar en ook weer te verlaten was.

Geen probleem, zei de reisplanner ook gisteren. Bus 39 brengt je heen en terug, en terug op een dusdanig tijdstip dat de NS me verder kon vervoeren. Ik vrees dat ik tot mijn honderdste moet wachten tot de NS Almere op het nachtnet aansluit. Niet dat ik zo vaak behoefte heb om ergens tot pak ‘m beet half drie ’s nachts te blijven, wel zou het nogal wat onrust voorkomen. De tram of bus vooruit denken om zeker te zijn van de laatste trein, ik ben daar niet dol op.

Ik dwaal af. Bus 39 reed door Utrecht, naar het tijdelijke Vredenburg, een doos ergens in een weiland. Het leek me dat we niet heel veel verder konden, voor we de rand van de aarde bereikten. Ik weet dat behalve in Almere autobedrijven over het algemeen niet midden in de stad liggen. Maar wél op deze helft van de wereld, dat weet ik zeker.

Maar verder en verder reed de bus en omdat het donker was, kon ik ook niet zien of er sprake was van bebouwing en waar er een schijn van bebouwing was, was onduidelijk of die met menselijk leven te maken had. Ik meende ergens een lege parkeergarage te ontwaren. Dat is niet mijn definitie van menselijk leven.

Naarmate we dieper het grote niets binnendrongen, stapten meer mensen uit, tot er uiteindelijk alleen de chauffeur en ik waren.

Er wás een halte met de naam die de reisplanner mij opgaf. Tussen automobielbedrijven, wat me weer enig vertrouwen in de hele exercitie gaf.

Ik vond ook de ingang naar de dealer waar ik wezen moest. Die was ernstig dicht. Groot hek, kennelijk het alarm erop. Nog net geen waakhonden, wel vuurpotten. Die zouden ze niet neerzetten, leek mij, om inbrekers te verjagen. Maar hoe je als niet-inbreker naar binnen kon bleef vrij onduidelijk. Toch was het het adres op mijn kaartje en ook overduidelijk de ingang van het bedrijf.

De enige andere aanduiding dat er iets aan de hand was, kwam van grote borden met een P erop. Nog een eigenschap van locatietheater: de parkeergelegenheid is in een weiland een kwartier verderop. Deze P’s wezen weg van mijn dealer, ik zag er niet heel veel heil in ze te volgen.

Ik heb een tijdje bij het dichte hek gestaan in de overtuiging dat het probleem zich vanzelf op zou lossen. En dat was ook zo. Er kwam een vriendelijke mevrouw mijn kant op, werkzaam bij het autobedrijf. Wachtte ik op iemand of wist ik niet waar ik wezen moest? Nou, dat laatste. Ik moest gewoon de P’s volgen, zei ze, dan kwam ik bij de achterdeur. En omdat ze er niet helemaal op vertrouwde dat ik de weg zelf zou kunnen vinden – automobilisten zijn beter in het volgen van borden naar een parkeerterrein dan wandelaars – liep ze met me mee tot ik ongeveer op de tribune zat.

Terug mocht ik wél door de poort die eerst gesloten was. Het bedrijf had als aardigheidje bedacht dat ze aan valetparking zouden doen – sleutels afgeven, dan parkeerden zíj de auto. En dat was alleen maar logisch als je niet binnenkwam op het parkeerterrein – zodat ook het lichte raadsel waarom je niet door de voordeur naar binnen mocht was opgelost. Een bevredigend einde van de avond.

Advertenties
Geplaatst in Theater

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: