Zeg jij ja? Dan zeg ik nee.

Soms sta je in de rij bij de supermarkt of zit je in de trein en weet je opeens volstrekt zeker dat je iemand niet mag. Aangezien dat volkomen onberedeneerd is en ik redelijk ben opgevoed, probeer ik dat te onderdrukken, zodat ik niet botsautootje ga spelen met het boodschappenkarretje of per ongeluk expres tegen laptops bots.

Een enkele keer kan ik achterhalen waar mijn antipathie vandaan komt. Dan vind ik dat persoon in kwestie de doorgang blokkeert of op onaangename wijze z’n spullen over de naburige stoelen verdeelt, of zo. Maar vaker is er niets in diens doen en laten dat zo’n reactie van mij verdedigbaar maakt.

De ellende van dit soort acute allergieën is dat ze nogal lastig weer uit je systeem te verwijderen zijn. In het geval van de passant in trein of winkel doet dat er nog niet zo heel veel toe, maar het is helaas niet uitgesloten dat het onberedeneerde ‘ik mag jou niet’ ook oppiept bij personen waar ik in het alledaagse leven wel mee te maken heb.

In een vorig leven had ik zo iemand voor wie ik allergisch was als collega in de ondernemingsraad. Ik betrapte mezelf er op een keer op dat wat ze ook zei, ik het tegendeel vond. Dan begonnen mijn hersens op topsnelheid te draaien om daar dan ook argumenten bij te vinden. Meestal lukte dat ook nog wel, trouwens.

Tegenwoordig heb ik het sneller door, als zo’n allergie zich voordoet en laat ik me er minder door meeslepen. Soms overkomt het me toch nog.

Ik heb een collega met wie ik het heel vaak niet eens ben. Zo vaak, dat ook bij hem het automatisme ontstaat dat ik alles wat hij zegt zal ontkennen. Er zijn momenten dat andere collega’s verwachtingsvol mijn kant op kijken, of ik me in de discussie zal storten. Of ze schoppen me voorzichtig als ik mijn mond open dreig te doen om me voor een hopeloze discussie te behoeden. Dat komt eigenlijk vaker voor.

Maar als ik moe ben, dan zie ik voorzichtige waarschuwingen over het hoofd. Wat dom is, omdat hopeloze discussies me niet de extra energie geven die ik op zo’n moment nodig heb. Tijdens de lunch betrokken we de loopgraven over de vraag of je met zekerheid kon zeggen dat je niet naar Haren zou zijn afgereisd als je nu negentien was. Ik heb geen idee waar ik morgen weer op hap. Misschien moet ik voor de zekerheid maar op een ander moment gaan lunchen…

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: