Heen en weer

Voor dat er misverstanden ontstaan: mijn Moeder is voor haar leeftijd uitermate vitaal. Alleen is noch haar mobiliteit, noch haar gezichtsvermogen, noch haar gehoor in nieuwstaat.

Vandaag vierde Nichtje in Leiden haar verjaardag, waar Moeder uit Groningen natuurlijk ook naartoe wilde. Oma’s gaan graag naar verjaardagen van kleinkinderen.

Omdat Echtgenoot een afspraak met zíjn moeder had, zouden Dochter en ik per trein gaan. Toen ik opzocht welke trein dat moest wezen, bleek dat de variant die ik in mijn hoofd had, dit weekeinde wegens werkzaamheden niet reed. We moesten via Amsterdam Centraal.

Terwijl ik daar nog voorzichtig de pest over in zat te hebben – kón ik gebruikmaken van de rechtstreekse verbinding, deed-ie het niet – herinnerde ik me dat dat ook consequenties zou kunnen hebben voor de reis van Moeder.

Toen de reisplanner voor het traject Groningen – Leiden een route via Deventer suggereerde dacht ik aan een foutje. Helaas bleef het ding halsstarrig volhouden dat dát de beste manier was. Nou ja, alternatieven waren er ook – met veel overstappen en bussen tussendoor en zo.

Mijn Moeder raakt een tikkeltje in paniek van dit soort wijzigingen, wat ik goed begrijp. Ze heeft slecht overzicht over een perron, het kost haar moeite om borden te lezen en de omroepberichten verstaat ze niet. Ze komt uiteindelijk heus waar ze wezen moet, maar ze vindt het bepaald onplezierig reizen.

In een vlaag van Dochterliefde bood ik aan om een dag eerder naar Groningen te komen, zodat we samen de barre tocht zouden kunnen maken. Dat de NS en ProRail werk in het weekeinde plannen omdat zo net iets minder mensen er last van hebben is begrijpelijk. Ik heb alleen het gevoel dat dagelijkse reizigers makkelijker hun weg vinden in veranderde omstandigheden dan de weekeindreiziger die op een kladje heeft staan welke trein wanneer van waar vertrekt.

Moeder vroeg of ik haar dan op de terugweg in Utrecht op de juiste trein wilde zetten. Utrecht is in dusdanige staat van verbouwing dat je nooit een idee hebt welke kant je op moet en als je het wél denkt te weten is er wel weer een kiosk verplaatst. De toch al geringe liefde van Moeder voor station Utrecht heeft een extra knauw gekregen toen ze er een keer achterwaarts op de roltrap is gevallen.

Leek mij geen probleem – Utrecht is maar een beetje om.

Het begon vanmorgen voorspoedig. De trein die wij hadden bleek in Zwolle door te rijden naar Deventer, wat een overstap scheelde. Maar vanaf Zwolle was het wel vrij druk. Tussen Deventer en Utrecht was het nog een beetje drukker. En ergens in die drukte bedacht ik dat ik misschien toch beter naar Deventer mee zou kunnen reizen. Overstappen op een onbekend druk station in het donker is niet echt geslaagd als je toch al andere dingen ziet dan de rest van de passanten.

Ook dit verliep prima. Tot Utrecht. Daar stonden héél veel mensen op onze trein te wachten. Toen die aankwam en een flink stuk doorreed, suggereerde Moeder dat we ons er toch maar in moesten wringen – waar ik totaal geen zin in had. Er hadden al ongeveer drie miljoen mensen zich op dezelfde trein gestort, de eerste klasrijtuigen bevonden zich aan de andere zijde van het perron, om in NS-termen te spreken en de kans dat we de tweede klas inkonden leek me al grenzend aan nul, de opties ‘plaats in de tweede klas’ dan wel ‘een weg banen naar de eerste klas’ waren volledig fictieve concepten.

Gelukkig was nog een miljoen mensen blijven wachten, de kenners. Er kwam nog een trein, die in Utrecht werd aangekoppeld. Die stopte, heel sympathiek, met de eerste klas waar wij stonden. Wij zaten dus vrij riant, terwijl allerlei mensen vanuit de tweede klas asiel en ademruimte kwamen zoeken. In Amersfoort vulden ook de gangpaden zich met passagiers die geen kant opkonden.

Maar goed, in Apeldoorn werd het weer wat leger. De enige zorg was nu of de aansluitende trein in Deventer zou wachten. Volgens goede NS-traditie was er over deze kwestie verschil tussen de informatie die de app leverde en dat wat in de trein aan reisinformatie werd geleverd.

De trein stond te wachten. De trein zou doorrijden naar Groningen. We vonden de eerste klas. Ik bleef op het perron achter terwijl Moeder op de drempel stond – net binnen, helemaal klem.

Ik hoop dat de mensen die eveneens klem stonden toch nog een beetje kunnen draaien en wrikken zodat ze tenminste op vaste grond komt te staan. Liefst nog iets verder – tot ze kan zitten. Maar ik vrees dat het me niet eens zou verbazen als ze tot Zwolle moet staan omdat echt helemaal niemand een kant opkan.

En ik? Ach, ik kom wel thuis. Ik moet er alleen niet al te veel aan denken dat het retourtje naar Leiden me al met al tien uur heeft gekost. Aan netto reistijd, dan.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: