Natuur en park

Toen wij net in Almere woonden en geen idee hadden waar we eigenlijk terecht waren gekomen, ontdekten we het Natuurpark Lelystad – toendertijd een paar weilanden en bossages waar dieren liepen die vroeger in Nederland leefden of geleefd hadden, of hadden kunnen leven. Zoiets.

Het waren in die begintijd en in mijn herinnering wilde zwijnen, Pater Davidsherten, wisenten en Przwalskipaarden. Met één belangrijke overeenkomst: hun leefgebieden waren van dien aard dat ze zich konden verstoppen. Je kon dus prima een middagje in het park doorbrengen zonder dat je een dier zag.

Dat was niet heel erg, als het niet elk bezoek zo was – het was daar van het soort overzichtelijke natuur waar wij als stadse ouders van hielden: wel kastanjes en eikels, wel ‘wilde’ dieren, maar ook keurige hekjes.

Mijn Moeder heeft – keurig in een album geplakt – foto’s die op de Hoge Veluwe gemaakt zijn, toen je daar nog met de auto door mocht. Tot enthousiasme van ons kinderen en horreur van mijn Vader probeerde een compleet gezin wilde zwijnen de auto in te klimmen. Vader verwachtte vooral problemen met Ma Zwijn als wij al te vriendschappelijke betrekkingen met haar kroost aan zouden gaan.

Van dergelijke dreiging was in Lelystad geen sprake. Je kon met versgeraapte eikels de zwijnen voeren, we hoefden voor het welzijn van Dochter niet te vrezen.

We kwamen er vaak, zagen opeens dieren waarvan we niet wisten of ze zich altijd voor ons verstopt hadden of nieuwe immigranten waren. Ooievaars. Otters. Elanden – maar die zijn alweer weg.

Er is een tijd geweest dat we er elke maand wel kwamen. Inmiddels is de frequentie twee, drie keer in het jaar. Daardoor zien we de veranderingen helderder. Vandaag constateerden we een speeltuintje en een kunstroute.

Dat is niet erg – het park kon enige professionaliteit, wat meer gerichtheid op de bezoeker, best gebruiken. Voor de wilde wandelaar zijn er andere gebieden, dit is geschikt voor wie als Willem Kloos natuur prachtig vindt als er maar wat te drinken is, of Willem Wilmink, die in elk vergezicht naar een horecabedrijf zoekt.

Eén ding is gebleven, één ding moet altijd blijven, ook als het gebied verder kantelt van natuur naar park: soms moet je dieren gewoon niet kunnen vinden.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: