De laatste loodjes

Ik leefde in de illusie dat het vandaag klaar zou zijn. Andere afdelingen waren nog aan het uitpakken, wij konden wel weer gewoon aan het werk. Dat is wel nodig ook; de start van het nieuwe radio- en tv-seizoen brengt ook voor eenvoudige internetters een vrachtje werk met zich mee.

Vanmorgen echter liep de chef verhuizing met een meneer in werkkledij door ons kantoor. Ze wezen op stukken kale vloer, waar voordat wij in de ruimte trokken een muurtje gestaan heeft. Daar moesten tapijttegels op.

Toen de chef verhuizing op zijn eentje terugkwam, informeerden we of dat niet erg onhandig was, tapijt leggen op een afdeling waar de bureaus al stonden. Nee hoor, zei hij opgewekt, daar waren de tapijtleggers aan gewend.

Ik was maar half overtuigd, op z’n best. In mijn wereld zijn ergens aan gewend zijn en iets handig of prettig vinden zaken van geheel verschillende orde. Ik ben er, bijvoorbeeld, aan gewend om om kwart over zeven de trein te nemen. Misschien is het zelfs wel zo dat ergens aan gewend zijn uitsluit dat je het prettig vindt. Aan leuke dingen hoef je niet te wennen, die zijn vanzelf al leuk.

Vervolgens kwamen twee tapijtleggers binnen. Ze overzagen het slagveld en zuchtten diep. Ongeveer overal waar tapijt moest komen, stond nu een bureau. De ene verdween schielijk naar een eenvoudiger deel van het project, nummer twee begon aan de bureaus te sjorren. Die waren na drie werkdagen al weer aardig gevuld met papieren en mokken en theepotten en meer onmisbare objecten. Meestal won de zwaartekracht niet, wat een wonder mag heten.

Toen de tapijtlegger verscholen zat tussen vier bureaus vroeg een van mijn collega’s of dit handig was. Ja hoor, zei hij uit gebogen toestand. Als hij ergens een lege kamer te betapijten kreeg, dan vroeg hij of er niet eerst meubels geplaatst konden worden, liefst zware, dan zou hij graag terugkomen.

Maar eenmaal overeind sprak hij toch zijn verbazing over de volgorde uit. Ik geef hem gelijk en tegelijk begrijp ik de keuze. Alle losse tegels leggen kost een dag, anderhalve dag, hooguit. Het hele verhuisproces duurde twee weken. Als je de tegels legt als een ruimte leeg is, betekent het dat de tapijtlegger twee weken stand-by moet zijn voor nog geen twee dagen werk.

Zo is het goedkoper. Maar de arme tapijtmeneer was daar wel direct de dupe van.

Advertenties
Geplaatst in huis en tuin

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Voer je e-mailadres in om deze blog te volgen en om per e-mail meldingen over nieuwe berichten te ontvangen.

Oeps: Twitter reageert niet. Wacht svp een paar minuten en ververs deze pagina.

Alle berichten
%d bloggers liken dit: